นายขลุกขลิก จิบความคิดสะกิดไอเดีย ปั่นฟรีคิกพลิกไอเดีย

กระดานชนวนยุคใหม่

2011-06-23T19:19:00.000-07:00

รู้จักกระดาษชนวนกันไหมครับ?
ผมเกิดไม่ทันได้ใช้งานหรอก แต่ก็เคยได้ลองเขียนเล่น
ผมชอบเจ้ากระดานแผ่นนี้ เพราะเขียนแล้วลบง่าย ต่างจากกระดาษที่ต้องใช้เวลามากกว่าในการลบ
เขียนแล้วลบง่าย เหมาะมากกับการวาดรูปโน้นนี่นั่น หรือแม้แต่ใช้เป็นกระดาษทดเลข

ข้อดี คือ ลบง่าย
แต่ก็กลายเป็นข้อเสียไปในตัว คือ ไม่มีร่องรอยให้ติดตาม
ถ้าจะเปรียบเทียบให้เด็กสมัยนี้เข้าใจ กระดานชนวนก็คล้ายๆไวท์บอร์ดที่ย่อขนาดเหลือเพียง A4 ต่างกันเพียง พื้นดำกับพื้นขาว และดินสอธรรมชาติกับปากกาเคมี

ตอนที่ข่าวกระดาษอิเล็กทรอนิกส์เริ่มเป็นที่พูดถึงกัน ผมก็ลุ้นว่าน่าจะมีคนทำกระดานชนวนแบบไฮเทคออกมาขาย แต่ทำไปทำมา กลายเป็น แท็บเลต เสียอย่างนั้น

อุปกรณ์ขนาดพกพาง่าย มองไกลๆไม่ต่างอะไรจากกระดานชนวน แต่คุณสมบัติเหนือชั้นกว่ามาก
เป็นทั้งอุปกรณ์สำหรับอ่านหนังสือ ดูหนัง ฟังเพลง เล่นเกม เชื่อมต่ออินเตอร์เน็ต หรือถ้าจะใช้เป็นสมุดบันทึก

คุณสมบัติกินรวบขนาดนี้ ไม่น่าจะมีสินค้าใด(ในประเภทเดียวกัน)ได้ผุดได้เกิดอีก
แต่ก็มีคนกล้าคิดต่าง
เขามองว่า แท็บเลตที่กำลังฮิตเปรี้ยงปร้าง ณ ขณะนี้ มีคุณสมบัติเยอะก็จริง แต่ก็ยังมีจุดอ่อนอยู่ เพราะมันยังไม่ตอบโจทย์ชีวิตของคนทำงานในปัจจุบัน
ชีวิตที่ต้องมีการจดโน้ต มากมายในแต่ละวัน
ไหนจะพวกนักออกแบบที่นิยมสเก็ตช์ภาพในทันทีที่คิดออก
ผู้บริหารบางคน ก็ต้องวาดภาพโครงร่างไอเดีย ก่อนกล่าวสุนทรพจน์
และยังมีอีกหลายคน ที่ใช้ปากกาขีดๆเขียนๆ เพื่อช่วยในการคิด

นี่จึงเป็นที่มาของกระดานชนวนอิเล็กทรอนิกส์ ‘Noteslate’ ของบริษัทในสาธารณรัฐเชก
หน้าจอขนาด 13 นิ้ว สำหรับขีดเขียนเพียงอย่างเดียว จึงไม่ต้องมีความละเอียดมากนัก
ฟังก์ชั่นการใช้งาน ก็พื้นๆ มีเพียงหมึกสีพื้นฐาน ขาว ดำ น้ำเงิน เขียว แดง และ 3 ปุ่น สำหรับ บันทึก ลบ และเลื่อนหน้า
ส่วนปากกาสามารถใช้เขียนและเป็นยางลบได้ด้วย
ถ้าจะเชื่อมต่อกับอุปกรณ์ตัวอื่น ก็มีช่องเสียบเอสดีการ์ด และยูเอสบี โดยมีไว-ไฟ เป็นอ็อปชั่นเสริมอีกที

นี่เป็นรุ่นแรกที่จะวางขายกลางปีนี้ สนนราคา 99 ดอลลาร์
สำหรับรุ่นต่อๆไป ได้ข่าวว่าจะเน้นการแชร์เอกสาร และทำให้สามารถอ่านไฟล์พีดีเอฟได้ รวมทั้ง ทำให้สามารถใช้ปากกาดินสอทั่วๆไปในการเขียน แทนที่จะต้องเป็นปากกาสไตลัส

มาลุ้นกันครับว่า ไอเดียสูงสุดคืนสู่สามัญ จะไปได้ไกลแค่ไหน?

ภาพจากthecoolist.com

สโลแกน 'พัก' การเมือง

2011-06-22T19:37:00.001-07:00

ตอนนี้เข้าสู่โหมดการเลือกตั้งเต็มรูปแบบ ใกล้ได้เวลาหย่อนบัตรเต็มที
ข่าวบนหน้าหนังสือพิมพ์ จึงเต็มไปด้วยภาพนักการเมือง ทำในสิ่งที่หลายคนคาดไม่ถึง ยอมทุกอย่าง เพื่อคะแนนเสียง

อ้อ! ไม่ต้องตกใจว่า ผมจะเอาเรื่องเครียดมาฝาก ตรงกันข้าม ผมจะพาทุกคน 'พัก' จากเรื่องการเมือง มาเป็นเรื่องขำๆ

ลองคิดดูนะครับ ถ้าเปลี่ยนบริษัท ให้เป็นพรรคการเมือง เราจะได้คำขวัญที่ใช้ในการหาเสียง ที่ฟังดูดีทีเดียว

เริ่มจากพรรคที่ใช้นโยบายแบบเป๊ปซี่ ก็จะมีคำขวัญว่า “พรรคเรา รสชาติของรุ่นใหม่”
ส่วนพรรคที่ใช้นโยบายแบบมิต้า จะได้ว่า “เล็กๆพรรคเราไม่ ใหญ่ๆพรรคเราทำ”
หรือถ้าเป็นนโยบายแบบวอลโว่ ก็จะเป็น “ทุกชีวิตปลอดภัยในพรรคเรา”
พรรคที่ต้องการสื่อถึงความทรหด ต้องใช้นโยบายแบบห้าห่วง “พรรคของเราทนหายห่วง”
แต่สโลแกนนี้เหมาะกับนัการเมืองไทยมากที่สุด “พรรคของเรา ลื่นเหลือล้น ทนเหลือหลาย” ซึ่งน่าจะได้ไอเดียนโยบายจากเวลลอย
พรรคที่เน้นความสุขต้องใช้นโยบายแบบคลอสเตอร์ “ความสุขที่ประชาชนดื่มได้”

แต่ผมชอบสโลแกนนี้มากที่สุด
เพราะถ้าเลือกใช้นโยบายแบบทีวี ไดเร็กท์ ก็จะได้คำขวัญว่า “ถ้าไม่พอใจ พรรคของเรายินดีคืนอำนาจให้ประชาชนใน 30 วัน”
และก็ต้องพ่วงนโยบายแบบลิโพ ไปด้วยครับ
“คำเตือน ：ห้ามเลือกตั้งเกินปีละ 2 ครั้ง และโปรดอ่านคำเตือนบนฉลากข้างหีบก่อนหย่อนบัตรทุกครั้ง”

เฮ้ย ใช้ปลูกต้นไม้ได้หรือนี่

2011-06-21T01:22:00.000-07:00

“ใครชอบอ่านการ์ตูนบ้างครับ?”
คำถามนี้ รับรองว่ามีคนยกมือตอบกันเกรียวแน่ อันนี้ผมสังเกตุจากแผงขายหนังสือ เพราะเห็นหนังสือภาพขาวดำ

พร้อมคำอธิบายสั้นๆ วางขายเยอะจริงๆ
ผมเองก็อ่านเหมือนกันครับ แต่ไม่ถึงขั้นติดงอมแงม
พูดให้ชัดหน่อยก็คือ ถ้ามีก็อ่าน แต่ไม่เคยซื้อการ์ตูนอ่านเลย

ยังสงสัยตัวเองอยู่เหมือนกัน ทั้งๆที่เป็นคนชอบอ่านหนังสือ แต่ทำไมไม่คลั่งไคล้การ์ตูนเหมือนเพื่อนๆ
เป็นความสงสัยที่ไม่คิดจะหาคำตอบ
แต่ที่ผมอยากหาคำตอบ คือสงสัยว่า คนที่รักการ์ตูน ชนิดรู้วันเวลาว่าจะวางแผงเล่มใหม่วันไหน คนเหล่านี้เมื่ออ่านการ์ตูนจบแล้ว จะจัดการกับตำรานอกห้องเรียนอย่างไร

ผมมีน้องชายที่เข้าข่ายเป็นแฟนพันธุ์แท้ แกจะเก็บหนังสือการ์ตูนทุกเล่มเป็นอย่างดี รักษายิ่งชีพ ว่างั้นเถอะ
แม้จะอ่านจบ แต่หนังสือยังดูเหมือนใหม่ทุกเล่ม
เพราะหนังสือใหม่ออกทุกเดือน จึงไม่ต้องแปลกใจที่ต้องขยับขยายชั้นวางไปเรื่อยๆ

คิดว่า วันหนึ่งคงจะเปิดร้านให้เช่าหนังสือได้สบายๆ
แต่เอ… รักหนังสือขนาดนี้ เห็นทีตัดใจให้คนอื่นยืม ไม่ได้แน่ๆ
แต่อาจเก็บไว้ทำเป็น พิพิธภัณฑ์ส่วนตัว น่าจะเหมาะกว่า

ตรงกันข้าม ยังมีคอการ์ตูนอีกหนึ่งประเภทครับ ที่อ่านจบก็จบกัน
ไม่ถึงขนาด อ่านแล้วทิ้ง เพียงแต่ว่าถ้าจำเป็นต้องเลือก ก็สามารถตัดใจได้
จำได้ว่าตอนเรียนมหาวิทยาลัย เพื่อนร่วมหอพัก จะมีหนังสือการ์ตูน วางเรียงเป็นตั้งๆ
หนึ่งตั้ง คือ การ์ตูนหนึ่งเรื่อง
บางเรื่อง ความยาว 10 เล่มจบ เมื่อนำมาวางต่อกันในแนวดิ่ง จะทำความสูงได้ไม่กี่ฟุต
แต่บางซีรี่ย์ มีเฉียด 30 เล่ม ระดับความสูงเท่าเอว ต้องใช้เวลาอ่านเป็นเดือน

สี่ปีในรั้วมหาวิทยาลัย เหมือนไม่ตั้งใจ แต่ก็ได้สะสมโดยไม่รู้ตัว
พอถึงวันเรียนจบ ต้องย้ายออกจากหอพักของมหาวิทยาลัย คราวนี้ละครับ ความลำบากก็มาเยือน ต้องเลือกว่าจะขนอะไรกลับไปบ้าง ขืนเอาทั้งหมดต้องเสียเงินเช่าห้องพักโดยเปล่าประโยชน์

“หนังสือวิชาการดีๆแบบนี้ ควรเก็บไว้ให้รุ่นน้อง”
เป็นเหตุผลที่เพื่อนเลือกตัดตำราเรียน เป็นอย่างแรก ฟังดูดีไหมครับ

แต่กระนั้น สัมภาระก็ยังเยอะอยู่ดี ถึงคิวต้องเลือกทิ้งอย่างอื่นด้วย
หนังสือการ์ตูนบางส่วน จึงติดร่างแหอย่างหนีไม่พ้น
สุดท้ายก็ได้การ์ตูนหนึ่งกอง วางข้างๆตำราเรียน
“เดี๋ยวรุ่นน้องจะเครียดเกินไป” เป็นเหตุผลทิ้งท้ายที่ฟังดูดีเหมือนเคย

แต่ผมว่า ตำราเหล่านี้คงตกไม่ถึงเจเนอเรชั่นต่อไปหรอก
เพราะระหว่างปิดภาคเรียน เจ้าหน้าที่ต้องมาทำความสะอาดหอพัก ถึงตอนนั้น คงเอา กองหนังสือไปแปลงเป็นเงินแล้วหละ

ชั่งกิโลขาย คือการระบายที่ง่ายที่สุด
จากนั้นก็เข้ากระบวนการรีไซเคิล

แต่ใครจะคิดว่า มันสามารถเอาไปทำอย่างอื่นได้ด้วย
ต้องชม Koshi Kawachi ศิลปินชาวญี่ปุ่น ที่มองเห็นประโยชน์มากกว่าสายตาอย่างผม
เอาหนังสือการ์ตูน มาทำเป็นแจกัน
หย่อนเมล็ดพันธุ์ลงไปในเล่ม แล้วรดน้ำให้ชุ่มฉ่ำ

คิดไปได้! มีอะไรเป็นแรงบันดาลใจละเนี่ย
หรือว่า เผลอทำเม็ดแตงโมร่วง แล้วมารู้อีกที ตอนงอกออกมาแล้ว

ภาพจาก http://pinktentacle.com

คิดแบบญี่ปุ่น

2011-06-19T19:32:00.001-07:00

วิธีคิดของยักษ์ใหญ่ค้าปลีกของญี่ปุ่น หากมีของพอเหมาะพอเจาะ ทั้งเวลาและสถานที่ ธุรกิจก็ประหยัดต้นทุน และสร้างกำไรได้อีกเยอะ

แรงผลักที่ทำให้คนญี่ปุ่นต้องคิดเรื่อง “ถูกที่ ถูกเวลา” ก็เพราะแผ่นดินบ้านเขามีอยู่น้อย ทุกตารางนิ้วมีราคาค่างวดทั้งนั้น จึงคิดค้นหาวิธีเรียงของให้ประหยัดต้นทุนที่สุด

การเรียงของให้ประหยัดต้นทุนที่สุด ก็คือการเรียงของให้ได้กำไรมากที่สุด (เอ้า! ก็มันแหงอยู่แล้ว แล้วจะเล่าทำไม)

คืออย่างนี้ครับ เนื่องจากพื้นที่มีจำกัด ดังนั้นสินค้าที่จะได้ขึ้นชั้น นำเสนอตัวเองให้ลูกค้าได้เลือก จะต้องเป็นตัวเด่น ที่มั่นใจว่าลูกค้าจะซื้อ เรียกง่าย ต้องขายตัวเองได้

ฟังดูก็ธรรมดานะ แต่ที่ไม่ธรรมดา คือ การวางสินค้าขายในญี่ปุ่น มีการเปลี่ยนตัว เหมือนนักฟุตบอล เพราะในตำแหน่งเดียวกันต้องมีตัวแทน ตัวสำรอง ลงไปเล่น

ดังนั้นในร้านสะดวกซื้อในญี่ปุ่น ตอนเช้าอาจเห็นบะหมี่เย็น แต่พอเที่ยงในตำแหน่งเดียวกัน สินค้าที่วางขายอาจจะเป็นข้าวหน้าหมู ตกตอนเย็นอาจเป็นอุด้ง กลางคืนก็มีอีกประเภท มีการหมุนสินค้าไปเรื่อย แต่เป็นสินค้าที่ร้านรู้ว่าลูกค้าอยากได้ อยากทานอะไร ในแต่ละมื้อ

ตอนเช้าลูกค้าออกจากบ้านไปทำงาน อาจซื้อของพอใช้ในระหว่างวัน พวกหนังสือพิมพ์ บุหรี่ น้ำดื่ม พอตกเย็นลูกค้าจะกลับบ้าน อาจซื้อทิชชู น้ำยาล้างห้องน้ำ อาหารชุดไว้ให้ลูกตอนเช้า

ร้านก็ต้องหมุนสินค้าขึ้นชั้นให้ถูก เนื่องจากพื้นที่มีจำกัด ร้านไหนหมุนเก่ง ตรงใจลูกค้า ของที่ขึ้นชั้นเหลือน้อย หรือขายดีนั่นเอง ก็จะประสบความสำเร็จได้

ไม่น่าเชื่อนะครับว่า “ขายของ” กับ “โค้ชฟุตบอล” จะเป็นอาชีพที่คล้ายกันมาก ไม่แน่ว่า ซักวันหนึ่งโค้ชฟุตบอลในอังกฤษ อาจจะเป็นนักขายจากแดนอาทิตย์อุไรมาก่อน ก็ได้ ใครจะไปรู้!!!

สร้างความบังเอิญ

2011-06-18T20:25:00.000-07:00

ชีวิตที่ขาดความบังเอิญ แม้จะประสบความสำเร็จ ก็ดูเหมือนขาดอะไรบางอย่าง
คล้ายกับเวลาที่เราหิวสุดๆ แล้วได้ทานอาหาร ที่ทำให้เรา 'อิ่ม' แต่ไม่อร่อย

ดังนั้น เราต้องหมั่นสร้างความบังเอิญครับ

"เอ๊ะ! ความบังเอิญสร้างได้ด้วยหรือ?"

ความบังเอิญสร้างไม่ได้โดยตรงหรอก แต่เราสร้างมันขึ้นมาทางอ้อม นั่นคือ สร้างโอกาสให้เกิดความบังเอิญครับ

โอากสมาจากที่เราได้ลงมือทำด้วยตนเอง

โอกาสมาจากที่เราได้ออกเดินทาง พบปะผู้คน พบปะสิ่งใหม่ๆ

โอกาสมาจากที่เราได้เปิดใจ

โอกาสมาจากที่เราไม่ยึดติดความสำเร็จในอดีต ไม่ยึดติดวิธีการเดิมๆ

ลองดูนะครับ รับรอง 'ความบังเอิญ' จะขยับเข้ามาใกล้เราเรื่อยๆ

ผู้หญิง ผู้ชาย

2011-06-17T20:46:00.000-07:00

ผู้หญิงคิดถึง “เรา”

ผู้ชายคิดถึง “ตัวเอง”

ผู้หญิงต้องการความไว้ใจ

ผู้ชายต้องการต้องการความเคารพ

ผู้หญิงชอบความสัมพันธ์กับผู้อื่น

ผู้ชายชอบแยกตัว

ผู้หญิงเชื่อมสัมพันธ์กับผู้อื่นผ่านการมีอะไรเหมือนๆกัน

ผู้ชายเชื่อมกับผู้อื่นผ่านการแข่งขัน

ผู้หญิงต้องการความเข้าใจ

ผู้ชายต้องการทางออก

ผู้หญิงสนิทสนมกันง่าย

ผู้ชายคบเผินๆไว้ก่อน

ผู้หญิงทำทุกอย่างในเวลาเดียวกัน

ผู้ชายทำทีละอย่าง

ผู้หญิงต้องการทำงานให้ได้มากที่สุด
ผู้ชายยึดลำดับความสำคัญ

ผู้หญิงต้องการคำตอบที่สมบูรณ์

ผู้ชายต้องการทางออกที่ดี

ผู้หญิงเห็นรายละเอียดมากกว่าผู้ชาย

ข้างต้นนี้ไม่ใช่บททดสอบการเบี่ยงเบนทางเพศหรอกนะครับแต่ Tom Peter เขียนไว้ใน Tom Perter Essentials & Martha Barletta : TRENDS เพื่อชี้ให้ธุรกิจเห็นจุดต่างระหว่างหญิงกับชาย ซึ่งต่อไปนี้ ผู้หญิงจะมีบทบาททางการตลาดมากขึ้นกว่านี้อีก
ลองมาดูความแตกต่างของอดีตกับปัจจุบันซิครับ

อดีต: ความเท่าเทียมกันในเรื่องมโนธรรม

ปัจจุบัน: ความเท่าเทียมกันในเรื่องโอกาสทางธุรกิจ

อดีต: ผู้หญิงซื้อ ซื้อเยอะด้วย(แต่ผู้ชายมองไม่เห็น)

ปัจจุบัน: ผู้หญิงซื้อ ซื้อเยอะด้วย(ผู้ชายเห็นแล้ว)

อดีต: ผู้หญิงใช้เงินผู้ชาย

ปัจจุบัน: ผู้หญิงใช้เงินตัวเอง

อดีต: นักธุรกิจที่เดินทางส่วนใหญ่เป็นผู้ชาย

ปัจจุบัน: นักธุรกิจหญิงเดินทางมากขึ้นเรื่อยๆ

อดีต: ผู้ชายเป็นหัวหน้าครอบครัว

ปัจจุบัน: ผู้หญิงเป็นผู้ชี้ขาดในการซื้อของเข้าบ้าน

อดีต: ผู้หญิงเป็นตลาด “เฉพาะกลุ่ม”

ปัจจุบัน: ผู้หญิง คือตลาด

นั่นยังไม่นับรวมถึง “จำนวน” ที่มากกว่าผู้ชายเพราะนอกจากผู้ชายจะเกิดน้อยกว่า ตายเร็วกว่า แล้วจำนวนผู้ชายที่ “ไม่อยากเป็นชาย” ก็เพิ่มขึ้นอีก

นักพยากรณ์

2011-06-16T23:49:00.001-07:00

หากเอ่ยถึง 'นักพยากรณ์อากาศ' หลายคนจะนึกถึงข่าวพยากรณ์อากาศ หรือไม่ก็นึกถึงกรมอุตุนิยมวิทยา
แต่เชื่อไหมครับว่า ต่อจากนี้ไป อาชีพนี้จะเป็นที่ต้องการของตลาดแรงงานมากยิ่งขึ้น
โดยเฉพาะในธุรกิจค้าปลีก ทั้งนี้ทั้งนั้นก็เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย

ใครจะคิดหละครับว่า เดือนธันวาคมต้องเปิดแอร์ เดือนมีนาคมต้องพกร่มกันฝน

เมื่อสภาพอากาศไม่ตรงกับชื่อฤดู แบบนี้ร้านค้าที่สั่งของล่วงหน้าก็ขาดทุนสิครับ
เสื้อกันหนาวที่ออร์เดอร์ไว้เมื่อ 3 เดือนก่อน ตอนนี้ก็ต้องเก็บเข้าโกดัง
ไหนจะเงินจม ไหนจะต้องหาที่เก็บ
เก็บไม่ดี อาจถูกหนูแทะ

ทำธุรกิจในยุคนี้ จึงเสี่ยงสูง ไม่ต่างจากซื้อหุ้นซื้อหวย เลย
ดังนั้น ร้านค้าหลายแห่งจึงต้องมีนักพยากรณ์อากาศเป็นตัวช่วย

อย่างเช่น liz claiborne บริษัทที่อยู่ในวงการแฟชั่น มีการจ้างผู้เชี่ยวชาญด้านลมฟ้าอากาศเป็นการเฉพาะ จากมหาวิทยาลัยโคลัมเบีย
นักพยากรณ์อากาศหรือ Climatologist เหล่านี้จะทำหน้าที่ช่วยในการแนะนำว่า แฟชั่นในฤดูร้อนหน้า ควรจะเป็นอย่างไร? อากาศจะร้อนแค่ไหน? กางเกงจะสั้นจุ๊ดจู๋เลยมั๊ย?

ทางด้านผู้ค้าปลีกเองก็มีการจ้างงานตำแหน่งนี้
Target ดิสเคาท์สโตร์ในสหรัฐ ได้มีการตั้งทีมงานที่เรียกว่า Climate team เพื่อทำหน้าที่แนะนำฝ่ายจัดซื้อ ว่าอีก 3-6 เดือนข้างหน้า ควรสั่งสินค้าใดมาเตรียมขาย

ไม่เฉพาะสินค้าแฟชั่นเท่านั้นนะครับ!
ร้านขายอาหารการกินก็ไม่เว้น
อย่างที่ญี่ปุ่น ร้านสะดวกซื้อจะต้องดูพยากรณ์อากาศว่าวันรุ่งขึ้นอากาศจะเป็นอย่างไร? หิมะตกหรือไม่? หรือว่ามีฝนพรำๆ?

เพราะหากอุณหภูมิอุ่นขึ้นหน่อย คนจะชอบทานบะหมี่เย็น
แต่ถ้าอากาศยังเย็นยะเยือก โอเด้งก็จะขายดี
ดังนั้นในแต่ละวัน ร้านสะดวกซื้อทุกร้านต้องคอยติดตามข่าวสารพยากรณ์อากาศ ก่อนจะตัดสินใจสั่งสินค้า

ในเมื่อทุกคนต้องใช้ข้อมูลกันหมด เลยทำให้ธุรกิจที่ปรึกษาด้านพยากรณ์อากาศในต่างประเทศเติบโตขึ้นตามไปด้วย
ต่างจากเมืองไทย ที่ไม่นิยมใช้ข้อมูลพยากรณ์กันเท่าไร

“ไม่นะ”
พี่ที่ออฟฟิศเดียวกัน แสดงความเห็นแย้ง
“ไม่เชื่อก็ไปเดินดูร้านหนังสือซิ! ”
“หนังสือขายดี มีแต่…”
“ศาสตร์แห่งโหร 2554, เสริมราศีปีเถาะ, ดวงปี 54″

จริงด้วยครับ นี่เป็นตำราพยากรณ์ทั้งนั้นเลย

ปั่นฟรีคิก 004: เจอราร์ดกับธนา

2011-06-15T00:07:00.000-07:00

ตอนที่ ‘ตอรเรส’ ย้ายมาเล่นที่ลิเวอร์พูลใหม่ๆในปี 50 หลายคนต่างทึ่งในความสามารถของกองหน้าชาวสเปน เพราะสถิติยิง 33 ประตู ในการเล่นปีแรก ย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน และยังสร้างสถิติยิงเยอะ ยิงเร็วอีกมากมาย

แต่เวลาผ่านไป 4 ปี คำชมเริ่มเลือนหาย กลายเป็นการตำหนิมากขึ้น

เพราะตอร์เรส ยิงประตูได้น้อยกว่าเดิมอย่างน่าใจหาย โดยเฉพาะในปีนี้ ที่ลิเวอร์พูลเปลี่ยนผู้จัดการทีมจาก ‘เบนิเตส’ มาเป็น ‘รอย ฮ็อดจ์สัน’

"คู่แข่งเริ่มจับทางได้ ทำให้เล่นได้ไม่คล่องเหมือนเดิม"

"ฟุตบอลอังกฤษเล่นหนัก ตอร์เรสก็โดนเตะจนบาดเจ็บอยู่บ่อยๆ"

"เขาได้แชมป์โลกมาแล้ว ความทะเยอทะยานก็น้อยลง"

"ตอร์เรส ไม่มีใจ เพราะทีมไม่ยอมซื้อนักเตะดังๆมาร่วมทีม"

เหตุผลต่างๆเหล่านี้ ก็พอฟังขึ้นครับ

แต่พอฟังคำวิจารณ์ของ ‘ปิยะพงษ์ ผิวอ่อน’ อดีตกองหน้าทีมชาติไทย ก็เข้าใจได้ว่าทำไมกองหน้าคนนี้ฟอร์มตกสุดๆ

‘เดอะตุ๊ก’ บอกว่า กองหน้าหากวิ่งไป 4-5 ครั้ง แล้วเพื่อนไม่จ่ายบอลมาให้ ก็เริ่มเกิดอาการท้อ และไม่อยากวิ่งไปเอาบอลอีก

ช่วงที่เบนิเตส เป็นผู้จัดการทีม ลิเวอร์พูลให้เจอราร์ดยืนคู่กับตอร์เรส

การจ่ายบอลที่แม่นยำ รู้จังหวะ ของเจอราร์ดทำให้ตอร์เรสยิงประตูได้มากมาย

สรุปก็คือ เพราะมีสองคนนี้เล่นคู่กัน

"แต่ตอนฮ็อดจ์สันคุมทีม เจอราร์ดก็ยังอยู่ในทีมเหมือนเดิมนะ แล้วทำไมตอร์เรสยังยิงได้น้อย"

ใช่ครับ ยังมีทั้งสองคนอยู่ในทีม และหลายนัดก็ลงสนามพร้อมกัน แต่ยิงประตูไม่ได้เหมือนเดิม ทั้งนี้เพราะตำแหน่งการเล่นในสนามเปลี่ยนไป

อดีตกองหน้าทีมชาติไทยบอกว่า การที่ฮ็อดจ์สัน เอาเจอราร์ดมาเล่นเป็นกองกลางเต็มตัว ทำให้เกิดความห่างกับตอร์เรส กว่าจะตัดเกมจากคู่แข่ง ก็หมดแรงที่จะพาบอลขึ้นไปส่งให้ตอร์เรส

"อ้าว! แล้วทำไมไม่ขยับให้สองคนยืนใกล้กันเหมือนเดิมหละ"

คำตอบอยู่ที่ฮ็อดจ์สันครับ เพราะผู้จัดการคนนี้ เป็นผู้เปลี่ยนตำแหน่งยืนของกัปตันทีม

เหตุการณ์นี้ที่แอนฟิลด์ ละม้ายคล้ายกับสถานการณ์ในดีแทคครับ

เมื่อพูดถึง 'ดีแทค' หลายคนจะนึกถึงภาพ 'ซิกเว่ เบรกเก้' ฝรั่งหัวใจไทย ที่เดินสายไปทุกสารทิศในเมืองไทย กลายเป็นซีอีโอติดดินที่ได้รับการกล่าวถึงมาก ไม่ต่างจาก 'ตัน โออิชิ' ในช่วงนั้น

แต่คนที่ทำให้ 'ซิกเว่ เบรกเก้' เป็นอย่างที่พวกเรารู้จัก คือ 'ธนา เธียรอัจฉริยะ' ครับ

ธนาเป็นคนชวนให้ ‘ซิกเว่ เบรกเก้’ ออกไปลุยตลาดต่างจังหวัด ออกไปพบดีลเลอร์ตามห้างต่างๆ ไปสร้างเซอร์ไพรซ์ให้ลูกค้า แต่คนที่เซอร์ไพรซ์กว่า กลายเป็นลูกน้อง

"เฮ้ย! เจ้านายมาว่ะ"

แนวคิดแบบนอกกรอบและกล้าเสี่ยง เป็นจุดแข็งของดีแทคในช่วงนั้น

ถ้าดีแทคเป็นทีมฟุตบอล ก็เป็นทีมที่มีคู่กองหน้าเล่นเข้าขามากที่สุด โดย ‘ซิกเว่ เบรกเก้’ ควบตำแหน่งผู้เล่นและผู้จัดการทีม ที่ลงเล่นกองหน้าคู่กับ ‘ธนา’

แต่พอประธานสโมสรเปลี่ยนผู้จัดการ

‘ซิกเว่ เบรกเก้’ ได้รับมอบหมายให้ไปรับภารกิจใหม่ที่ต่างประเทศในตำแหน่งใหญ่กว่าเดิม และส่ง 'ทอเร่ จอห์นเซ่น' มาแทน

สไตล์ของ 'ทอเร่' ต่างไปจาก 'ซิกเว่'

นอกจากไม่ควบตำแหน่งแล้ว เขายังโยกตำแหน่ง 'ธนา' ไม่ให้เล่นกองหน้าเหมือนเดิม

‘ธนา’ ต้องลงต่ำไปทำหน้าที่ใหม่ แม้จะไม่ถนัด แต่ก็มืออาชีพพอที่จะเล่นตามแผนของผู้จัดการทีม

ระหว่างนี้มีสโมสรใหญ่ๆมากมายติดต่อขอดึงตัว ทั้งธนาคาร ทั้งธุรกิจโทรคมนาคม แต่เจ้าตัวก็ปฏิเสธ

“อีกไม่นานเขาก็ลาออก” ไม่ใช่สบประมาท แต่เป็นที่รู้ว่า เขาถนัดงานเสียเหงื่อมากกว่านั่งทำงานในห้องแอร์

ผ่านไป 8 เดือน ถึงตอนนี้เขาเริ่มรู้แล้วว่าต้องเลือกทางเดินต่อไปอย่างไร และเมื่อมีสโมสรไม่ใหญ่มากติดต่อเข้ามา ความท้าทายก็เกิดขึ้น

โอกาสที่จะได้ลงเล่นในตำแหน่งถนัดอีกครั้ง ทำให้เขารับปากไปร่วมสโมสรใหม่ ที่ชื่อ 'พีเค การ์เมนท์'

"บริษัทอะไรน่ะ ไม่เห็นรู้จัก"

ชื่อบริษัทอาจไม่คุ้นหู แต่ถ้าบอกว่าเป็นผู้ผลิตยีนส์ยี่ห้อแม็ค ต้องมีคนร้องอ๋อ กันบ้าง

'แม็ค' เป็นยีนส์ของไทย ที่อายุอานามร่วม 35 ปี

เริ่มจากเป็นโรงงานผลิตยีนส์ให้ลีวายส์ แต่พอลีวายส์ตั้งโรงงานของตัวเอง พีเคการ์เม้นท์ ก็เริ่มปั้นแบรนด์ขึ้นมา

เมื่อพูดถึงยีนส์ หลายคนนึกถึง ‘ลีวายส์’

เมื่อพูดถึงมือถือ เมื่อหลายปีก่อนส่วนใหญ่นึกถึง ‘เอไอเอส’

จึงไม่แปลกใจ ทำไม ‘ธนา’ เลือก ‘แม็ค’

‘ธนา’ มีส่วนทำให้โอเปอเรเตอร์โทรศัพท์ยี่ห้อธรรมดาๆ อย่าง ‘แทค’ กลายเป็น ‘ดีแทค’ ที่ทรงพลัง

หลายคนจึงลุ้นว่าอีกไม่นาน เขาจะทำ 'แม็ค' กลายเป็น 'ดีแม็ค' ได้เช่นกัน

"อ้าวพี่! เขาย้ายไปทำรถกระบะหรือครับ!"

กระดุมเม็ดแรก

2011-06-12T19:15:00.000-07:00

ด้วยความเร่งรีบ บวกกับอาการสลึมสลือเพราะนอนน้อยมาหลายคืน ทำให้ติดกระดุมเสื้อผิด
“เอ๊ะ แค่ติดกระดุมผิด มันเรื่องใหญ่ขนาดนั้นเลยหรือ”
หามิได้ครับ

นอกจากไม่ใช่เรื่องใหญ่แล้วยังเป็นแค่เรื่องจิ๊บๆเท่านั้น
เพียงแต่ว่า บางครั้งเรื่องเล็กๆนี่แหละ ที่สอนเราให้ทำการใหญ่สำเร็จ

ผมไม่รู้ว่า คนส่วนใหญ่เขาเริ่มติดกระดุมเม็ดแรกจากตรงไหน
แต่เดาว่า ถ้าไม่เริ่มจากเม็ดบนสุด ก็น่าจะเป็นติดจากด้านล่างสุด
คงไม่มีใครเริ่มจากตรงกลางหรอกนะ (หรือว่ามี?)

ปกติผมจะเริ่มติดจากตำแหน่งบนสุดครับ
แล้วไล่เรียงไปเรื่อยๆ
แต่วันนี้ “เฮ้ย ทำไมรูหาย กระดุมเหลือ แต่รูไม่เหลือ”

อ๋อ! ผมเอากระดุมเม็ดแรก มาสอดเข้ารูตำแหน่งที่สอง
เมื่อติดไล่ไปเรื่อย จึงมีส่วนเกินขึ้นมา
ผลก็คือ ด้านซ้ายมือ มีรูว่างอยู่ด้านบนสุด ส่วนด้านขวามือ มีกระดุมว่าง อยู่ด้านล่างสุด

เมื่อติดผิดก็รื้อ แล้วติดใหม่ ไม่เห็นยาก!!!
แต่การติดกระดุมนี้ ทำให้ผมนึกถึงคำถามที่ว่า เวลาเริ่มทำธุรกิจ ต้องเริ่มคิดจากส่วนไหนก่อน?
ระหว่าง ‘สิ่งที่เราถนัด’ หรือ ‘ตลาดที่มีพร้อม’
จะตั้งต้นจาก ตัวสินค้า และค่อยหาตลาดที่เป็นกลุ่มเป้าหมาย
หรือจะเป็น ทำวิจัยให้รู้ว่าลูกค้าต้องการแบบไหน แล้วค่อยไปผลิตสินค้ามาขาย

ผมว่า กระดุมเสื้อ น่าจะตอบคำถามนี้ได้ดี
เพราะไม่ว่าจะเริ่มจากด้านไหน หากตั้งต้นถูก มันก็ลงเอยได้ด้วยดี
แต่ถ้าตั้งต้นผิด ก็ต้องนับหนึ่งใหม่ ได้เหนื่อยกันอีกรอบ

หากเปรียบเม็ดบนสุดเป็นสินค้า เม็ดล่างสุดก็คือหน้าร้านที่ลูกค้ามาซื้อของ
การตั้งต้นจากเม็ดบน คือ ทำสินค้าตัวนั้น ให้แข็งแกร่งอย่างแท้จริง
เช่น ถ้าเป็นอาหาร ก็ต้องอร่อยก่อน ส่วนเรื่องความสะอาด เรื่องราคา ก็สำคัญไม่แพ้กัน เรียกว่า เบียดกันสูสีเลยทีเดียว
ถ้าเป็นเสื้อผ้า ก็ต้องดีไซน์ให้โดน มีแบบให้เลือกพอประมาณ ส่วนเรื่องคุณภาพและราคาขาย ก็ขึ้นอยู่กับกลุ่มเป้าหมายและทำเล

หากกระดุมเม็ดล่างสุด คือ ‘จตุจักร’ การติดกระดุมเม็ดที่สอง สาม สี่ ย่อมต่างจากทำเลใน ‘ห้างพารากอน’
นั่นคือ ราคา คุณภาพ ความหลากหลาย และหีบห่อ ต้องไม่เหมือนกัน

ตรงกันข้าม ถ้ามีตึกแถวหรือเช่าร้านค้าไปแล้ว ก็ต้องดูว่า คนแถวนั้นยังต้องการอะไรอีก
อาจไม่ใช่ของแปลกใหม่ก็ได้ครับ

บางทีก็เป็นสินค้าที่มีอยู่แล้วในละแวกนั้น เพียงแต่ มันยังสามารถทำให้ดีขึ้นได้อีก

ดังนั้น ก่อนจะติดกระดุม ก็ต้องดูให้ดีก่อน ว่าตำแหน่งทางธุรกิจของเรา ต้องเริ่มจากเม็ดบน หรือเม็ดล่าง
แต่…. อย่าอ้างนะครับว่า ไม่ถนัดติดกระดุม
ถนัดแต่ แกะกระดุมและปลดตะขอ

โนๆ โนๆ

2011-06-09T19:17:00.001-07:00

“… อย่าเอาความเหงา มาลงที่ฉัน

อย่ามาบอกฉัน ว่าเธอคิดถึงใคร

อยากเจอกับเขาก็โทรหาเขาเลยดีกว่าไหม

อย่าเอาความเหงามาลงที่ฉัน

ไม่ได้มีงานคลายความเหงาใคร

no no no no no no

บอกเธอง่ายง่าย ได้แค่เธอโทรผิดเบอร์ ….”

ผมสะดุดหูเพลงนี้ ตั้งแต่ฟังครั้งแรก สะดุดตรงท่อนที่ว่า ‘โนๆ’ หลายครั้งนี่แหละ

“เอ๊ะ! มีคนร้องเพลงสไตล์เดียวกับผมด้วยหรือนี่?”

ผมชอบร้องเพลงไป ออกกำลังกายไปด้วย เป็นกีฬาทางน้ำครับ

ดำผุดดำว่าย โผล่หัวขึ้นมาร้องเป็นคำๆ

เจอท่อนฮุกแบบนี้ เพลงอย่าเอาความเหงามาลงที่ฉัน ก็ติดชาร์จวิทยุได้ไม่ยาก (เอ…เดี๋ยวนี้เขายังวัดเรทติ้ง จากชาร์จวิทยุอยู่อีกหรือเปล่า)

แต่ไม่คิดว่าเพลงจะแรง ไปถึงเวทีการเมือง ที่ตอนนี้มีคนบางกลุ่มเริ่มรณรงค์โหวตโนกันแล้ว

‘โหวตโน’ ในบัตรลงคะแนน แปลว่าไม่เลือกสักคนที่เสนอตัวมาทั้งหมด แต่ไม่ได้แปลว่าจะเลือกบางคนที่ไม่ได้เสนอตัว

ก่อนหน้านี้ผมก็โหวตโนบ่อยๆ มีทั้งตั้งใจโน คือเข้าคูหา กากากบาทในช่องไม่ลงคะแนน กับ ไม่ตั้งใจโน คือ ไม่ได้ไปใช้สิทธิ์

ในทางการเมือง เราจะรู้ชัดเจนว่ามีคน ‘โหวตโน’ มากน้อยเพียงใด ซึ่งถ้านักการเมืองรู้จักมองแบบไม่เข้าข้างตัวเอง และนำไปปรับปรุงตัว ก็มีโอกาสเป็นที่ชื่นชอบของประชาชนได้

แต่ในทางธุรกิจ ซึ่งลูกค้า ‘โหวตโน’ อยู่บ่อยๆ เรากลับมองไม่ค่อยเห็น

“มีด้วยหรือ ลูกค้าโหวตโน?”

มีแน่นอนครับ! หากลูกค้าไม่พึงพอใจ และไม่กลับมาใช้บริการอีก ก็แปลว่า โหวตโนนั่นเอง

“ไม่ชอบ ไม่มาซื้อ ก็ชั่งหัวมันสิ!”

เออ… คิดแบบนี้ ก็ไม่ดีนะครับ

ในอดีตอาจคิดแบบนี้ได้ เพราะถ้าลูกค้าไม่พอใจเรา 1 คน ก็เสียลูกค้าไปแค่ 2-3 คน แต่เดี๋ยวนี้ หากมีลูกค้าไม่พอใจเพียง 1 คน เราอาจเสียลูกค้าไปอีกเป็นสิบๆคน

เพราะมนุษย์ยุคโซเชียลเน็ตเวิร์ก สามารถทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ ได้ในพริบตาเดียว

“แล้วลื้อ จะให้อั๊วะทำอย่างไร”

ปัญหาแบบนี้ แก้ไม่ง่ายครับ แต่พอมีทางผ่อนหนักเป็นเบา อย่างแรกเลย อย่าทำอะไรให้ลูกค้าไม่พอใจ โดยไม่จำเป็น

“ไอ้หย๋า มันยากน๊า”

ใช่ครับ! ยากมากๆ ไม่มีใครไม่เคยพลาด ขนาดคนรัก ยังเคยมีแง่งอนกัน แล้วนับประสาอะไรกับลูกค้า ก็ต้องมีไม่พอใจกันบ้าง

เมื่อรู้ว่ามีโอกาสพลาด ดังนั้นต้องหาทางรับมือความผิดพลาดให้ดีสิ่งที่ธุรกิจส่วนใหญ่มักทำกัน คือ สำรวจความพึงพอใจลูกค้า ซึ่งก็สามารถถามความไม่พึงพอใจลูกค้าได้ด้วย

“อันนี้อั๊วะก็เคยตอบแบบสอบถาม”

แล้วเฮีย ตอบไปว่าไงครับ

“อั๊วะตอบว่า ไม่พอใจ”

อ้าว! ไม่พอใจเพราะอะไรครับ

“ก็เพราะพวกอี มาถามอั๊วะนี่แหละ เสียเวลาทำมาหากิน”
นั่นไง! เฮียกำลังแนะวิธีรับมือลูกค้า การทำแบบสำรวจ ช่วยได้ไม่หมดครับ จะได้เฉพาะความคิดแบบแห้งๆ เป็นเหตุการณ์ที่ผ่านไปนานแล้ว ลูกค้าบางคนก็ขี้เกียจคิดขี้เกียจตอบ ทั้งที่ความเป็นจริงก็ยังไม่ค่อยพอใจกับบริการเท่าไร

แต่หากจะทำให้ดี ต้องรับมือตอนที่กำลังเกิดเหตุ ช่วงที่อารมณ์กำลังพีค เพราะลูกค้าอยากบอกเอง

ตรงนี้แหละครับ ที่เราจะได้ข้อมูลอย่างละเอียดถี่ถ้วน

ลูกค้าบางคน อาจตำหนิพนักงานในทันที ซึ่งผู้จัดการสาขาหรือเถ้าแก่ร้าน ควรรีบมารับฟังด้วยตนเอง และพยายามทำให้เรื่องจบ ณ ตรงนั้น

อย่าให้ถึงขั้น เอาไปขยายความต่อบนอินเตอร์เน็ต

สำหรับร้านที่มีหลายสาขา หากปัญหาไม่จบที่ร้าน ลูกค้าก็จะโทรไปแจ้ง Call Center หรือเบอร์ที่ระบุข้างกล่อง นี่เป็นสัญญาณเตือน ว่าระดับความไม่พึงพอใจเพิ่มขึ้นอีกนิดนึงแล้วนะ

คล้ายๆกรรมการฟุตบอลแจกใบเหลือง

เมื่อเป็นแบบนี้ ก็ต้องรีบปรับปรุงตัวโดยด่วน ก่อนจะโดนใบแดง

อ้อ! อีกนิดหนึ่งครับ สำหรับลูกค้าที่โทรมาบ่นโทรมาแจ้ง หรือต่อว่าอย่างรุนแรง ใช่ว่าลูกค้าไม่รักนะครับ ตรงกันข้าม เพราะรักถึงได้บอก

“มิน่า เมื่อวันก่อน อีมาซื้อของที่ร้านอั๊วะ อีไม่พอใจ อีโวยวายใหญ่เลย สงสัยจะรักอั๊วะมากน่าดู”

อารมณ์กับเหตุผล

2011-06-08T19:31:00.001-07:00

ถ้าถามว่าเวลาซื้อของ เราใช้เหตุผล หรือ ใช้อารมณ์มากกว่ากัน?

หลายคนเลือก 'เหตุผล' เพราะฟังดูดี มีการศึกษา

แต่ในชีวิตจริง เราใช้ 'อารมณ์' กันไม่น้อยทีเดียว เผลอๆอาจมากกว่าด้วยซ้ำ

ถ้าไม่เชื่อผม ก็ลองเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าดูสิครับ

'กางเกงตัวโปรด เสื้อยี่ห้อดัง รองเท้าหนังรุ่นลิมิตเต็ด ไปจนถึงเสื้อฟุตบอลทีมโปรด'

ราคาแต่ละชิ้น ถ้าเปลี่ยนเป็นจ่ายค่าก๋วยเตี๋ยว ก็กินได้หลายเดือน

"อ๋อ! ก็ของเหล่านี้ เป็นรางวัลของชีวิตคร้าบบบ เครียดๆกับงาน ก็ต้องตอบแทนกันบ้าง"

อืม... เป็นการอธิบาย 'เหตุผลของอารมณ์' ได้ดีมาก

ตอนจะซื้อมือถือเครื่องใหม่ หลายคนเทียบสเปค เทียบราคา บริการหลังการขาย สุดท้ายก็ยอมจ่ายตังค์เพิ่มอีกหน่อย เพื่อซื้อสมาร์ทโฟน ให้ทันสมัยไม่ตกเทรนด์

หรือเวลาจะซื้อบ้าน ก็ต้องดูหลายๆโครงการ เปรียบเทียบราคา เปรียบเทียบพื้นที่ใช้สอย ระบบงานก่อสร้างไว้ใจได้หรือไม่ แต่สุดท้ายก็เลือกบ้านที่เป็นสไตล์ในฝัน แม้งานก่อสร้างไม่เนี๊ยบดั่งใจ

หรือแม้แต่การซื้อของใช้ในชีวิตประจำวัน บางคนพยายามคุมอารมณ์ในการช้อปปิ้ง ด้วยวิธีจดลิสต์สินค้าที่จะซื้อ แต่พอหันไปเห็นป้ายลดราคา หรือเจอเสื้อผ้าในแบบที่ชอบ เป็นต้องได้สินค้านอกรายการ กลับบ้านทุกครั้งไป

เริ่มเห็นหรือยังครับว่า ลูกค้าเอาอารมณ์เป็นตัวตั้ง ในการใช้ตังค์ซื้อของ

ถ้าเป็นแบบนี้แล้ว คนทำธุรกิจ ก็อย่าพยายามยัดเยียด 'เหตุผล' ให้ลูกค้าเลยครับ

หันมาคิดวิธีดึงดูดให้ลูกค้าเกิดความสนใจ จะดีกว่า

พยายามเปลี่ยนวิธีมอง จากมุมเหตุผล มาเป็นมุมอารมณ์

ในหนังสือ Customer Genius ของ Peter Fisk เขียนเปรียบเทียบสองมุมมองนี้ไว้น่าสนใจ

เหตุผล กับ อารมณ์

ความจำเป็น กับ ความต้องการ

วัตถุประสงค์ กับ ความมุ่งหวัง

ผลิตภัณฑ์ กับ ทางออกของปัญหา

ความคงเส้นคงวา กับ การทำให้เฉพาะเป็นรายบุคคล

ข้อมูลข่าวสาร กับ ความรู้

ความพึงพอใจ กับ ความแปลกใจ

สิ้นสุดกระบวนการ กับ ความสำเร็จ

เห็นแล้วใช่ไหมครับ ว่าลูกค้าเป็นสิ่งมีชีวิตที่ใช้อารมณ์ สนใจผู้คนรอบข้างและความคิดต่างๆ มากกว่า กระบวนการและเหตุผล

ดังนั้น การคิดเพียงแค่ 'หาเหตุผล' มาอธิบายลูกค้า ไม่พอครับ

..."มันต้องเป็นไรที่ ได้ feeling ด้วย"

ชีวิตติดโพล

2011-06-07T19:10:00.001-07:00

การ ‘มีน้อย’ กับ ‘มีเยอะ’
แบบไหนจะดีกว่ากัน?
หลายคนอาจตอบทันที “ขอแบบเยอะๆ”
บางคนขอยกมือถามเพิ่ม “หมายถึงอะไร ใช่หนี้หรือเปล่า?”
พอได้คำตอบว่า ไม่ใช่เรื่องหนี้ แต่เป็นเรื่อง ‘ข้อมูล’
คำตอบส่วนใหญ่ประสานเสียงพร้อมกันว่า ขอมีเยอะดีกว่า

แม้ไม่ได้ผูกเนกไทนั่งทำงานในออฟฟิศ แต่ทุกอาชีพก็ต้องพึ่งข้อมูลในการทำงาน

“จริงอ่ะเปล่า ขายกล้วยแขก หรือเป็นชาวนา ต้องใช้ข้อมูลด้วยหรือ?”
ใช้ครับ!
แม่ค้ากล้วยแขก นอกจากจะต้องมีความรู้ในเชิงเทคนิค ทอดอย่างไรให้กรอบอร่อยแล้วต้องรู้อมูลรายวัน เกี่ยวกับ ราคาวัตถุดิบ
ช่วงที่ฤดูกาลไม่ปกติ ฝนตกหน้าร้อน น้ำท่วมหน้าหนาว ทำให้ กล้วยมีราคาไม่แน่นอน
ช่วงที่รถกับคน กินน้ำมันพืชได้เหมือนกัน ปัญหาน้ำมันไม่พอทอดกล้วยแขก ก็เป็นเรื่องใหญ่

ส่วนชาวนา การรู้ปริมาณน้ำฝน ว่าปีนี้น้ำมากหรือน้ำน้อย จะได้เลือกตัดสินใจวิธีปลูก
เพราะนาดำ กับนาหว่าน ต้องการน้ำ ‘ไม่เหมือนกัน’
…ไม่เหมือน ในเรื่องปริมาณ
…ไม่เหมือน ในเรื่องความต่อเนื่อง

ใครมีข้อมูลดีกว่า ก็เสี่ยงน้อยกว่า

แต่ข้างต้นนี้เป็นข้อมูลเพียงด้านเดียว เป็นเรื่องการผลิตเท่านั้น ยังขาดข้อมูลอีกด้าน คือเรื่องลูกค้าครับ
ข้อมูลส่วนที่สองนี้ จะหายากและต้องระวังเวลาใช้งาน

“ข้อมูลลูกค้าคืออะไรหรือ?”
คือเรื่องของ ‘การใช้ตังค์’ ครับ
…การใช้ตังค์ ส่วนหนึ่งมาจาก มีหรือไม่มีตังค์
…การใช้ตังค์ อีกส่วนหนึ่งมาจาก กล้าหรือไม่กล้าใช้

ถ้าเศรษฐกิจดี มีความเชื่อมั่น มองเห็นอนาคต ต่อให้ไม่มีตังค์ ก็กล้ารูดบัตร กล้าก่อหนี้
แต่ถ้าปัญหาบ้านเมืองเยอะ บริหารประเทศด้วยไมโครโฟน ข้าวของขึ้นราคา แบบนี้ถึงจะมีตังค์ ก็ไม่กล้าใช้

ข้อมูลเรื่อง ‘มีหรือไม่มีตังค์’ หาได้ไม่ยาก ดูจากข้อมูลทางการ ทั้งการจ้างงาน การส่งออก การผลิต ก็พอเห็นคำตอบ
แต่ข้อมูลเรื่อง ‘กล้าหรือไม่กล้าใช้ตังค์’ นี่สิ หายากหน่อย

“แล้วจะทำอย่างไร?”
ส่วนใหญ่ใช้งานวิจัยครับ
…งานวิจัย มีทั้งแบบเจาะลึก ถามละเอียด ถามหลายข้อ ซึ่งแบบนี้มีค่าใช้จ่ายสูง
…กับงานวิจัย แบบไวไวควิก ถามไม่กี่คำ สรุปเป็นคำตอบได้ งานแบบนี้รู้จักกันในนาม ‘โพล’ ซึ่งมักเป็นของฟรี

งานวิจัยแต่ละแบบ มีจุดประสงค์ต่างกัน
โพล มีจุดเด่นในเรื่องความเร็ว แต่ไม่สามารถถามละเอียดได้ หากต้องการรู้เฉพาะเรื่องเฉพาะกลุ่ม ก็ต้องจ่ายตังค์เพิ่มจ้างมืออาชีพมาทำการสำรวจ
โพลจึงเหมาะสำหรับ การจับชีพจรความรู้สึกของลูกค้าในแบบกว้างๆ

“แต่โพลหลายสำนัก ก็เห็นไม่ตรงกัน”
นั่นแหละครับ ที่ผมบอกว่า ข้อมูลเรื่องนี้หายาก และต้องระวังเวลาใช้งาน

“แล้วจะทำอย่างไร เอางี้มั๊ย เอาโพลมาทำโพลอีกที”
ทำอย่างไรครับ ฟังแล้วชักงงๆ
“ก็เอาผลโพลของสำนักต่างๆมาแบ่งกลุ่มกัน ถ้าฝั่งไหนเยอะ ก็เชื่อฝั่งนั้น”
โอ้! ใช้วิชาเทพแบบนั้น ไม่ได้หรอกครับ
“ทำไมจะทำไม่ได้หละ”
ผมขออธิบายแบบนี้ก็แล้วกัน สมัยเรียนเคยลอกข้อสอบเพื่อนไหมครับ หันไปทางซ้ายเห็นเพื่อนกาข้อ ก. หันไปทางขวา เพื่อนอีกคนก็กาข้อ ก. เราเลยเลือกข้อ ก. อย่างมั่นใจ ที่ไหนได้ ผิดทั้งสามคน!
‘ความเหมือน’ ไม่ได้แปลว่า ‘ถูก’ เสมอไป

ทางเดียวคือ เลือกสำนักฯที่น่าเชื่อถือครับ
“แล้วจะเชื่อสำนักไหนหละ เดี๋ยวนี้มีโพล แทบจะทุกมหาลัย”

ผมอาจจะฟันธงระบุชื่อสำนักฯให้ไม่ได้ แต่อยากให้ทุกคนใช้เวลาในช่วงนี้มาพิสูจน์กัน
ใกล้การเลือกตั้งแบบนี้แหละครับ ที่ทุกสำนักจะแข่งกันทำโพล
เดี๋ยวก็รู้ว่าใครเจ๋งจริง

แต่…พอเห็นผลโพลบางสำนัก ระบุว่าคะแนนความนิยมเปลี่ยนแปลงรวดเร็วมาก
ไม่น่าเชื่อว่าคนไทยจะเปลี่ยนใจเร็วขนาดนี่ จากพรรคหนึ่งไปเป็นอีกพรรคหนึ่ง ในเวลาแค่ข้ามเดือน
แบบนี้ควรทำ ‘ตัววิ่ง’ เวลาออกข่าวนะครับ เอาแบบละครดอกส้มฯเลย
“—อย่าเพิ่งเชื่อง่ายๆ เพราะนี่เป็นข้อมูลจากการสอมถามความคิดเห็นของประชากร จำนวน 2,000 ตัวอย่าง ในเขตเทศบาล พื้นที่จังหวัด… ซึ่งอาจนิยมชมชอบพรรคการเมืองบางพรรคอยู่แล้ว แต่รับรองได้ว่าการสำรวจนี้ไม่ได้ถูกชี้นำโดยบุคคลหนึ่งบุคคลใด—”
อ้อ! และอย่าลืมโลโก้นี้ด้วยนะครับ

'ฟังลูกเดียว' ไม่พอ

2011-06-05T19:34:00.000-07:00

ใครได้ฟังเพลง ‘ฟังลูกเดียว’ ของบอยด์ โกสิยพงษ์ ในอัลบั้ม Boyd-Nop ที่ได้นักร้องหนุ่มเสียงดี สองคนมาร้องโต้ตอบกัน รับรองต้องชอบแน่ๆ โดยเฉพาะคุณผู้หญิง
ผมเองก็ได้ฟังเพลงนี้ จาก ผบ.ทบ.

เนื้อเพลงเป็นแบบพี่สอนน้องครับ เพื่อให้รู้รหัสลับภาษาของผู้หญิง
ยกตัวอย่างเช่น
ถ้าพูดว่า “ยังไงก็ได้” ความหมายคือ “ไม่โอเค”
หากพูดว่า “ไม่รู้สิ” แปลว่า “ยังไม่ดี”
ถ้าเธอไม่ตอบ ก็ต้องรู้ว่า เธอไม่ชอบ
แต่ถ้าไม่พูด นั่นก็บ่งบอกว่า อย่าเพิ่งยุ่งได้ไหม
หากเธอบอกว่า “แล้วแต่เรา” นั่นแปลว่า “แล้วแต่เธอ”

และที่สำคัญ อย่าพยายามแก้ปัญหาเวลาที่เธออยากระบาย
สิ่งที่ควรทำคือ เป็นผู้ฟังที่ดี
…'ฟังลูกเดียว' จึงเหมาะกับชื่อเพลงนี้ยิ่งกว่าชื่อไหนๆครับ

สาวๆชอบใจ เพราะได้เพลงที่มีเนื้อหาแทนความรู้สึก
ส่วนหนุ่มๆฟังแล้ว “เฮ้ย! ทำไมมันตรงกับชีวิตตรูขนาดนี้ว่ะ”

นอกจากได้รหัสลับไปใช้ในชีวิตประจำวันแล้ว
เพลงของคุณบอยด์ ทำให้ผมนึกถึงเวลาอ่านแบบสอบถามงานวิจัย
ด้วยความเกรงใจ และไม่เข้าข้างใครเป็นพิเศษ คนไทยจึงมักตอบคำถามแบบกลางๆ
“โปรดระบุระดับความพึงพอใจในเรื่องเหล่านี้
1. รสชาติ
2. บรรจุภัณฑ์
….”
หากตัวเลือกให้ระบุคะแนน ระหว่าง 1 ถึง 5
ส่วนใหญ่ก็กรอกเลข 3 ครับ
‘ชอบ’ กับ ‘ไม่ชอบ’ เท่าๆกันเลย เป็นกลางจริงๆ!

แต่…พอได้ฟังเพลงนี้ ผมเริ่มมีความกระจ่างมากขึ้น ว่าคำตอบจริงๆมีการเลือกข้างกันอยู่แล้ว
ส่วนเรื่องการระบายความรู้สึก หากเป็นการทำมาค้าขาย ผมคิดต่างครับ! การฟังอย่างเดียวไม่พอ มันต้องลงไม้ลงมือด้วย
ผมหมายถึง จัดการอะไรสักอย่าง เพื่อให้บริการดีขึ้น
การที่ลูกค้าบ่น ก็แปลว่า ต้องการให้ปรับปรุงบริการให้ดีขึ้น
นี่แสดงว่า ลูกค้ารักนะครับ
ถ้าไม่ชอบ เขาก็ไม่บ่นกันหรอก

พจนานุกรม ฉบับขลุกขลิก
“บ่น คือ คำแนะนำปรับปรุงบริการ ที่ใช้ภาษาพูดและภาษาท่าทาง เอาจริงเอาจังเกินไปหน่อย”

แต่พนักงานร้านส่วนใหญ่ ไม่กล้านำการ ‘บ่น’ ไปบอกเจ้านาย
เพราะคิดว่า “เดี๋ยวตรูก็โดนด่าอีกรอบ”
จาก ‘ลูกเดียว’ กลายเป็น ‘สองลูก’ โดนทั้งลูกค้าบ่นและเจ้านายด่า
แถมบางกิจการ ไม่หยุดแค่ ‘สอง’ มี ลูกที่สามลูกที่สี่ ตามมาอีก ทั้งอาซ้อ อาม่า ผสมโรงกันทีเดียวเชียว

หารู้ไม่ว่า การเก็บงำความลับนี้ไว้ จะเป็นอันตรายในวันถัดไป และถ้าสะสมไว้นานจนเรื้อรัง อาจทำให้กิจการพังได้

มนุษย์ยุคน้ำแข็งใหม่

2011-06-05T00:39:00.001-07:00

รู้สึกตัวกันบ้างหรือเปล่าครับว่าเรากำลังเข้าสู่ยุคน้ำแข็ง
แต่การเป็นมนุษย์ยุคน้ำแข็งครั้งนี้ แตกต่างจากครั้งก่อนที่มนุษย์โลกเคยสัมผัส
คิดว่า ยุคน้ำแข็งที่ผมเอ่ยถึง มันน่าจะหมายถึงอะไรครับ?
ลองคิดเล่นๆกันดู สัก 1 นาที
1 2 3 4 ….วินาที
…. 57 58 59 หมดเวลา

ถ้ายังคิดไม่ออก ผมขอให้คำใบ้เพิ่มเติม
คำใบ้แรก ช้อปปิ้ง
คำใบ้ที่สอง ไมโครเวฟ

คิดออกหรือยังครับ
ถ้ายังคิดไม่ออก มาฟังคำเฉลยกันเลยดีกว่า ขืนใบ้ไปมากกว่านี้ จะกลายเป็นดูถูกกันเกินไป
คำเฉลยคือ อาหารครับ!!!

ผมค่อนข้างมั่นใจว่า จนถึงขณะนี้คนไทยกว่าครึ่งค่อนประเทศต้องเคยสัมผัสอาหารแช่เย็นหรือแช่แข็งอย่างแน่นอน
ที่กล้าพูดเช่นนี้ เพราะมีสินค้าประเภทนี้ ออกมาวางขายเยอะเหลือเกิน ทั้งเมนูคาว หวาน ของทานเล่น ไปจนถึงวัตถุดิบปรุงอาหาร

ไม่เชื่อใช่ไหมครับ งั้นลองเดินไปเปิดตู้เย็นสิ
“ข้าวผัดหมู ซาลาเปาหมูสับ หมูบดปรุงรส ขนมบัวลอยเผือก นักเกตไก่ ปลาโดริแล่พร้อมปรุง ฯลฯ”
นี่ยังไม่รวมไอติม ที่จัดเป็นของแช่แข็งที่มีมานานมากแล้ว

หลายคนบอกว่าเป็นเพราะชีวิตคนเมืองที่ต้องเร่งรีบ จนไม่มีเวลาปรุงอาหารเอง ทำให้สินค้าเหล่านี้ขายดี
แต่ผมว่า ฝีมือในการปรุง ก็เป็นปัจจัยสำคัญ ที่ทำให้หลายคนเลือกที่จะซื้อทาน

จากเสน่ห์ปลายจวัก มาเป็น แม่บ้านแกงถุง
ตอนนี้ก็เป็น …..

ที่จริงแล้วคนทำธุรกิจ ก็ปรับตัวตามพฤติกรรมการกินของเราได้ดีทีเดียวครับ
จำได้ว่าสมัยเด็กๆ หลังเลิกเรียนผมต้องเอาเก้าอี้เล็กๆมาวาง เพื่อปืนขึ้นไปเปิดช่องแช่แข็งของตู้เย็น
นี่เป็นขุมสมบัติที่แสนอร่อย เพราะมีไอติมและหวานเย็นซ่อนอยู่
ตู้เย็นสมัยนั้น เจียดพื้นที่ให้ช่องแช่แข็งเพียงน้อยนิด ประมาณ 1 ใน 4 เห็นจะได้ครับ

แต่เดี๋ยวนี้พื้นที่ช่องแช่แข็งมีขนาดใหญ่ขึ้น
บางยี่ห้อก็เอามาไว้ด้านล่างเพื่อความสะดวก ทำให้เด็กๆสมัยนี้หยิบไอติมได้ง่ายขึ้น
บางยี่ห้อ ก็แบ่งพื้นที่เป็นสองส่วนเท่าๆกัน เป็นหน้าบานสองประตู เปิดด้านขวาเป็นตู้แช่เย็น เปิดด้านซ้ายเป็นตู้แช่แข็ง

สำหรับครอบครัวเล็กมีสมาชิกไม่กี่คน ตู้เย็นแบบนี้ตอบโจทย์ได้พอดี
แต่ถ้าเป็นครอบครัวใหญ่ อยู่กันหลายเจนเนอเรชั่น ทั้งปู่และหลาน บางบ้านต้องซื้อตู้แช่แข็งเพิ่มต่างหาก

แบบนี้ก็แปลว่า ในอนาคตเราอาจเห็นตู้เย็นต่างไปจากนี้อีก เป็นตู้เย็นที่ต้องมีการแบ่งสัมปทานกันใหม่ ระหว่าง ‘เย็น’ กับ ‘แข็ง’
และถ้ามองไปในวันข้างหน้า ที่เดาได้ไม่ยากว่าจะมีอาหารแช่แข็งออกมาอีกเยอะ ก็ยิ่งเป็นแรงผลัก ให้ต้องรื้อสัมปทานเร็วกว่าเดิม

นอกจากหน้าตาตู้เย็นแล้ว อีกสิ่งหนึ่งที่มีโอกาสเกิดขึ้นได้ในยุคน้ำแข็ง แต่อากาศร้อนเหลือเกิน ร้อนเกือบทั้งปี นั่นคือ หน้าตาล็อกเกอร์ฝากของ ครับ!
ตู้สี่เหลี่ยมธรรมดา ที่ใช้เหรียญหยอดเพื่อเปิดและปิด จะถูกยกระดับด้วยการติดแอร์เย็นฉ่ำ เพื่อให้ลูกค้าฝากแช่อาหารนานาชนิดได้

ภาพเดียวกัน

2011-06-03T22:06:00.001-07:00

"พวกเรา ผมมีข่าวดีมาบอก" สมปอง ผู้จัดการฝ่ายฯ เดินไปคุยไป เสียงดังไปทั้งฟลอร์

"ไตรมาสนี้เราทำยอดขายได้ทะลุเป้า เจ้านายเลยให้รางวัล"

ถ้ามีใครนั่งจดตัวเลข นี่เป็นครั้งแรกในรอบ 2 ปีที่สมปองเดินออกจากห้องประชุมอย่างสบายใจ เพราะก่อนหน้านี้ทีมขายในความดูแลของเขา ทำตัวเลขยอดขายได้แย่มาก

"รางวัลอะไรเหรอพี่?" รวิดาขาช้อป ปรี่เข้ามาถามทันที

แต่พอได้ยินว่าเป็นแพ็คเกจเที่ยว เธอถึงกับออกอาการเซ็ง

"โห น่าจะให้เป็นเงินโบนัสเนอะ หนูจะได้ไปช้อปปิ้ง"

"ทีแรกพี่ก็เสนอเป็นเงินไปนะ แต่เจ้านายเขาอ้างว่า อยากให้พวกเราไปสนุกด้วยกัน จะได้รู้จักกันมากขึ้น" ผู้จัดการฝ่ายฯคนเดิมพยายามอธิบายลูกน้อง

"มีอะไรที่พวกเรายังไม่รู้จักกันอีกหรือพี่ ขนาดเล่นไพ่ยังเดาได้ว่าใครจะเสีย" สุทิน ผู้นิยมทานยอดข้าวบาร์เล่ย์แทรกความเห็น

"เอาน่า ไว้โอกาสหน้าถ้าพวกเราทำยอดได้ดีแบบนี้อีก พี่จะขอเป็นเงินโบนัสให้ แต่งวดนี้เราไปเที่ยวให้สนุกกันก่อนดีกว่า"

"วันหยุดยาวเดือนหน้านะ เตรียมตัวกันได้เลย"

"อ้าว แล้วไปเที่ยวที่ไหนพี่" สุทินต้องถามเตือน เพราะเหมือนพี่เขาจะลืมบอกสถานที่

"ไปสุรินทร์"

"โห แค่ในประเทศเหรอ" รวิดายังเซ็งไม่หาย

จากนั้นไม่กี่วัน สมปองเห็นลูกน้องสุดที่รัก ที่บ่นๆว่าไม่อยากเที่ยว กำลังยืนโต้เถียงกันในแผนกเสื้อผ้าผู้หญิงกลางห้างดัง

"อ้าว มาซื้ออะไรกัน" สมปองร้องทักลูกน้องก่อน

"สวัสดีคะพี่ พอดีเลย หนูกำลังอยากรู้พอดีว่าหนูหรือยัยแป้งร่ำที่เข้าผิดกันแน่" รวิดากล่าวทัก

"หนูจะไปเลือกชุดเล่นน้ำทะเล แต่ยัยแป้งร่ำกลับบอกว่าใครเขาใส่ชุดว่ายน้ำไปนั่งหลังช้างกันเล่า" รวิดาอธิบายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

"ตกลงเราไปสุรินทรไหนคะ" แป้งร่ำถามบ้าง

"เวรเลยตู มันพลาดได้ขนาดนี้เลยหรือ" สมปองพูดกับตัวเอง

ก่อนที่จะขยายความต่อว่า สถานที่ที่จะไปเที่ยวกันนั้นเป็นหมู่เกาะสุรินทร์ไม่ใช่จังหวัดสุรินทร์

ทั้งหมดนี้เป็นละครสั้นที่ผมจำลองเหตุการณ์ขึ้นมาครับ

ในชีวิตจริงผมมั่นใจว่าหลายคนต้องเคยปวดหัวกับคำสั่งของเจ้านายที่มาไม่ครบถ้วน คล้ายกับเล่นเกมใบ้คำ

ซึ่งกว่าจะรู้คำตอบที่ถูกต้อง ก็ตอนที่เอางานไปส่งเจ้านายนั่นแหละ

เดาถูกก็รอดตัวไป แต่ถ้าเดาผิดนอกจากจะต้องทำใหม่แล้ว อาจได้คำสอนอีกหนึ่งชุดใหญ่

แม้การสื่อสารไม่ครบถ้วน จะเกิดขึ้นบ่อยและทำให้บริษัทเสียหาย (เสียเงิน เสียเวลาโดยไม่จำเป็น)

แต่กระนั้น ความผิดพลาดแบบนี้ก็ไม่รุนแรงเท่า การเข้าใจ 'ภาพใหญ่' ไม่เหมือนกัน

ภาพใหญ่ คือ เป้าหมายของบริษัทครับ

เป้าหมายที่บอกว่าจะมุ่งไปในทิศทางใด จะเก่งที่สุดในยุทธจักรในเรื่องใดบ้าง

ซึ่งวิธีวาดภาพใหญ่ให้พนักงานเข้าใจตรงกัน ที่เราคุ้นเคย ก็คือ วิสัยทัศน์ นั่นเอง

เชื่อไหมครับ หลายบริษัทยังไม่มีภาพใหญ่แขวนให้พนักงานเห็น ทุกอย่างขึ้นอยู่กับเจ๊หรือเฮีย

ในขณะที่บางบริษัท มีภาพใหญ่แปะข้างฝา แต่ว่า... ทุกอย่างขึ้นอยู่กับ 'เจ้านาย' คนเดียว

ส่วนบางบริษัท ปฏิบัติตามภาพใหญ่อย่างเคร่งครัด เพียงว่า พนักงานยังถกเถียงกันไม่จบ เพราะมองเห็นภาพไม่เหมือนกัน

ธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ ส่วนใหญ่เกิดจากผู้นำวาดภาพชัดเจน ลูกน้องเข้าใจตรงกัน การทำงานจึงมีพลังและเดินไปข้างหน้าได้เร็ว

ดังนั้น หากธุรกิจของเรายังไม่ประสบความสำเร็จอย่างที่ตั้งใจ ลองมาทบทวน 'ภาพวาด' กันก่อนดีไหม?

ลองถามพนักงานในสังกัด ว่ามองเห็นเป็นรูปอะไร ถ้าคำตอบที่ได้ไม่ตรงกัน

นั่นแปลว่า สมควรแก่เวลาที่จะต้องวาดภาพใหม่

ปั่นฟรีคิก 003: ตัวหลัก

2011-06-01T19:07:00.001-07:00

ถ้าเอ่ยชื่อลิเวอร์พูล กองเชียร์หงส์แดงจะนึกถึง สตีเว่น เจอร์ราร์ด และ เจมี่ คาราเกอร์

แต่ถ้าพูดถึงอาร์เซนอล แฟนๆก็ต้องเอ่ยชื่อ เชส ฟาเบกราส และ โรบิน ฟาน เพอร์ซี่

ส่วนแมนยูฯ หนีไม่พ้น เวนย์ รูนี่, ไรอัน กิ๊กส์ และ พอล สโคล

ในขณะที่เชลซี สัญลักษณ์ของทีม คือ จอห์น เทอรี่ และ แฟรงค์ แลมพาร์ด

อ้อ! เหล่านี้เป็นเหตุการณ์ในปี 53 นะครับ ถ้าเป็นช่วงก่อนหน้านี้ 4-5 ปี รายชื่อจะเปลี่ยนไป และถ้าเป็นอีก 4-5 ปีข้างหน้า ก็ฟันธงได้ว่ารายชื่อจะไม่เหมือนเดิมแน่นอน

ถามว่า แล้วนักเตะคนอื่นๆไม่สำคัญหรือ?

คำตอบคือ สำคัญทุกคนครับ แม้กระทั่งตัวสำรองก็มีความสำคัญ ไม่เว้นแม้แต่นักเตะเยาวชนที่สโมสรต้องเตรียมไว้เผื่อใช้ในอนาคต เพียงแต่นักเตะที่เอ่ยชื่อข้างบนนี้จะมีความสำคัญมากกว่าคนอื่นๆ

เพราะนักเตะเหล่านี้ นอกจากมีฝีเท้าเก่งกว่าคนอื่นๆในทีมแล้ว ยังมีความพิเศษอื่นๆอยู่ในตัวด้วย เช่น มี “Ten Sense’ อะแฮ่ม! เป็น Sense ขั้นสูงสุดๆ

Ten Sense แปลเป็นไทยสไตล์ขลุกขลิกได้ว่า สัมผัสทั้งสิบครับ เพราะฟุตบอลเล่นกันสิบเอ็ดคน ถ้าผู้เล่นแต่ละคนเข้าใจเพื่อนๆที่เหลืออีกสิบคนในสนาม การเล่นเป็นทีมก็จะประสบความสำเร็จ

หากใครเป็นแฟนบอลทีมชาติอังกฤษเมื่อหลายปีก่อน คงพอจะจำกองหน้าที่ชื่อ ‘แกรี่ ลินิเกอร์’ ได้ นักเตะคนนี้ไม่ได้ลีลาแพรวพราวเหมือนนักเตะดังคนอื่นๆ แต่มีความพิเศษอยู่ที่การยืนถูกที่ถูกเวลา

แกรี่ ลินิเกอร์ มักโผล่ไปยืนหน้าประตูในจังหวะที่เพื่อนส่งบอลไปในเขตโทษ เหมือนมีตาทิพย์มองเห็นอนาคต ฟุตบอลพุ่งมาจากไหนไม่รู้ แต่แกรีจะวิ่งเข้าไปหาอย่างถูกที่ถูกเวลา และก็ยิงประตู

ส่วนกองกลาง หากจะเปิดบอลให้เพื่อนไปที่มุมธง ก็ต้องรู้ด้วยว่านักเตะที่จะวิ่งไปรับลูกบอลนั้น สปีดได้เร็วแค่ไหน อันนี่ก็ต้องใช้ Ten Sense เหมือนกัน

นอกจาก Ten Sense แล้ว ยังมีจิตวิญญานของนักสู้ ที่จะช่วยกระตุ้นให้เพื่อนๆในสนามตั้งใจเล่น บางคนมีความเป็นนักกลยุทธ์อยู่ในตัว มองภาพใหญ่ทั้งสนามเป็น และไม่ใช่เล่นตามโค้ชสั่งแบบหุ่นยนต์ บางสถานการณ์ต้องฉวยจังหวะเล่นเร็ว บางครั้งต้องดึงเกมช้า บางทีก็ดันเกมขึ้นสูง

เรียกว่าหากไม่มีนักเตะดังกล่าวลงสนาม ก็ส่งผลกระทบต่อการแพ้ชนะของทีมเลยทีเดียว

นักเตะเหล่านี้ก็เหมือนสินค้าของบริษัทครับ

หลายบริษัทอาจมีรายได้ดี แต่พอถามว่า ตัวทำเงินมาจากไหน? อาจตอบได้ไม่เต็มปาก หรือไม่ก็ตอบเฉไฉไปว่า ”โอ้ย! สินค้าผมคุณภาพเยี่ยมทุกตัว ขายดีทุกตัวนั่นแหละ!”

ผมไม่ได้ปฏิเสธว่า สินค้าไม่ดี แต่ที่อยากให้มองหา ‘ตัวหลัก’ เพราะเราจะได้รู้ว่า สินค้าสไตล์ไหน ที่โดนใจกลุ่มเป้าหมาย เพื่อที่บริษัทจะได้พัฒนาสินค้าในแนวนั้นต่อไป

หลักง่ายๆที่จะหาตัวหลัก อาจใช้แนวคิด 80/20 ก็ได้ครับ

แนวคิดนี้มีอยู่ว่า ยอดขาย 80 เปอร์เซ็นต์ มาจากสินค้าจำนวน 20 เปอร์เซ็นต์ ซึ่งสินค้าเหล่านี้แหละที่เป็นตัวหลัก ที่ต้องใส่ใจเป็นพิเศษ

ทีนี้ก็ลองเปิดสมุดบัญชีรายการขายสิครับ ว่ายอดขายส่วนใหญ่มาจากสินค้าอะไรบ้าง ร้านค้าบางแห่งอาจไม่ใช่ 80/20 อาจเป็น 70/30 ก็ได้ อันนี้ขึ้นอยู่กับประเภทธุรกิจ

จุดสำคัญก็คือว่า การพินิจพิจารณายอดขายแบบนี้ จะทำให้เจอทั้ง ‘ตัวหลัก’ และ ‘ตัวประกอบ’

เมื่อเจอแล้ว ขั้นตอนต่อไป คือพยายามรักษา ‘ตัวหลัก’ ให้โชว์ฟอร์มดีต่อเนื่อง

แต่กระนั้น แม้จะเป็นตัวหลักในการทำเงิน ก็ต้องดูกระแสสังคมด้วย หากคนดูไม่ชอบนักเตะแนวบู๊ล้างผลาญ แต่ชอบนักเตะสไตล์พริ้วโชว์ลีลาทักษะส่วนตัว ธุรกิจก็ต้องหานักเตะหลักคนใหม่

เหมือนบรรดากิจการที่ขายเครื่องดื่มประเภท ‘ดื่มแล้วเมา’ พอเจอกระแสรักสุขภาพและการรณรงค์ให้เลิกดื่ม ก็ต้องหาสินค้า ‘ดื่มแล้วไม่เมา’ มาแทนที่ เพื่อที่จะเป็นตัวแทนในอนาคต หรือไม่ก็ช่วยเปลี่ยนภาพพจน์ให้ดูดีขึ้น ซึ่งการหาดาวรุ่ง ก็อาจใช้กลยุทธ์ไม่เหมือนกัน

ค่ายสิงห์ เลือกที่จะปั้นดาวรุ่งขึ้นมาเอง ที่พอคุ้นชื่อก็ ‘บี-อิ้ง’ ครับ

ในขณะที่ ค่ายช้าง ใช้สูตรลัดแบบเดียวกับสโมสรรีลมาดริด นั่นคือทุ่มเงินซื้อกิจการของโออิชิมาครอบครองเสียเลย

ส่วน ‘ตัวประกอบ’ นั้นก็ต้องทบทวนหาสาเหตุครับ บางตัวอาจเป็นสินค้าที่ดีมีอนาคต แต่ที่มียอดขายไม่ดีเพราะวางตลาดเร็วเกินไป แต่สภาพตลาดยังไม่พร้อม อาจต้องรอเวลานิดหน่อย แบบนี้ก็เหมือนนักเตะเยาวชนครับ ต้องเลือกโอกาสส่งลงสนามให้พอเหมาะพอเจาะ เพื่อที่จะได้เป็นดาวเด่นในวันข้างหน้า

นักเตะดังๆอย่าง เปเล่, มาราโดน่า, พลาตินี่, โรเบโต้ บาจโจ, แวนบาสเท่น, ... มาแล้วก็ไป

กล้องถ่ายรูปแบบใส่ฟิล์ม, เพจเจอร์, ซาวท์อะเบ้าท์ .... ก็เคยขายดีมาแล้วทั้งนั้น

ทุกอย่างมีอายุครับ!

ชีวิตคิดบอล 001: คิดแบบ 'อลัน เชียเรอร์'

2011-05-31T20:42:00.000-07:00

อดีตกองหน้าทีมชาติอังกฤษ เจ้าของฉายา 'ฮอตช็อต' เคยพูดไว้ว่า "Football's not just about scoring - it's about wining."
ถอดความเป็นภาษาบ้านเฮาได้ว่า "ความสำเร็จของฟุตบอลไม่ได้อยู่ที่การยิงประตู แต่อยู่ที่ผลการแข่งขัน"

ในเกมฟุตบอลที่มักมีการได้เสียกัน
อะแฮ่ม! อย่าคิดเป็นอื่น หรือวกเข้าเรื่องการพนันนะครับ
ผมหมายถึง 'ยิงประตูได้' กับ 'เสียประตูให้คู่แข่ง'

หาก 'ยิงประตูได้' มากกว่า 'เสียประตู' ทีมก็ชนะ
แต่ในฐานะนักเตะคนหนึ่งในสนาม บางคนก็ไม่ได้มองภาพรวม มุ่งแต่ทำหน้าที่ของตนเอง เช่น เป็นกองหน้า ก็พยายามยิงประตูให้เยอะ
เป็นกองหลังก็ป้องกันไม่ถูกคู่แข่งทำสกอร์

"อ้าว คิดแบบนี้มันผิดตรงไหน?"
ไม่ผิดครับ แต่มันไม่พอ
คิดแบบนี้ มันไม่พอที่จะต่อกรกับคู่แข่ง ทีมสมัยนี้ต้องการผู้เล่นที่มองภาพรวม และช่วยกันเล่นเพื่อให้ทีมชนะ มากกว่าเล่นเพื่อความสำเร็จส่วนตัว
ดังนั้น เราจึงเห็นกองหน้า ลงมาช่วยป้องกันประตู และแบ็กขึ้นไปช่วยเล่นเกมรุก

ชีวิตก็เหมือนกันครับ ต้องมองตัวเราเองเป็นเหมือน 'ทีมฟุตบอล' อย่ามองว่าเป็น 'นักเตะ' ในหนึ่งตำแหน่ง
ผมเชื่อว่า หลายคนชอบจินตนาการตัวเองเป็น โรนัลโด้, รูนี่ย์, เมสซี่, ตอร์เรส, เตเวส
ชอบเป็น กองหน้า มากกว่า กองหลัง
สนใจเรื่องรายได้ แต่ไม่พิถีพิถันเรื่องรายจ่าย

ถามว่าเงินเดือนเท่าไร ก็ตอบได้ทันที
ถามว่าโบนัสเยอะไหม ก็ระบุจำนวนเดือนได้โดยใช้เวลานาน
แต่ถ้าถามเรื่องรายจ่าย ว่าเยอะไหม? จ่ายค่าอะไรบ้าง? ก็จะได้คำตอบแบบนักการเมือง
"เออ.... ยังไม่ได้รับรายงานครับ เดี๋ยวต้องถามผู้เกี่ยวข้อง และหาข้อมูลเพิ่ม"

ทีมฟุตบอล ถ้าไม่รู้ว่าเสียประตูเพราะอะไร ก็ไม่สามารถลดการเสียประตูได้
...กองหลังไม่เก่งลูกโหม่ง กองหลังวิ่งช้าประกบไม่ทัน หรือโกล์ฝีมือแย่ ต่างก็ทำให้ทีมเสียประตูได้เหมือนกัน แต่วิธีแก้ปัญหาจะต่างกัน
ชีวิตเรา ถ้าไม่รู้ว่าจ่ายอะไรไปบ้าง มากน้อยแค่ไหน ก็ไม่รู้จะประหยัดอย่างไร
...ค่ากิน ค่าดิ่ม ค่าเที่ยว ค่าโทร ค่ารถ ค่าชุด ค่าบ้าน ค่าซอง ฯลฯ ถ้ารู้จำนวน ก็เห็นโอกาสประหยัด

ไม่มีทีมฟุตบอลใดประสบความสำเร็จ หากยังโดนคู่แข่งยิงเยอะ
ความสบายในชีวิตไม่ได้อยู่ที่รายได้สูงเพียงอย่างเดียว แต่อยู่ที่มีเงินเก็บเพียงพอหรือไม่?

รู้แบบนี้แล้ว อย่าลืมสวมวิญญาณเป็นผู้จัดการทีมนะครับ

ปั่นฟรีคิก 002: เล่นโยนยาว หรือต่อบอลบนพื้น

2011-05-30T20:55:00.000-07:00

ถ้าถามว่า ทำไมผมถึงชอบทีมลิเวอร์พูล อืม! คำตอบแรกคือ สไตล์การเล่นที่เรียกว่า ‘เรดแมชชีน’ หรือ ‘เครื่องจักรสีแดง’ ครับ

การต่อบอลจากเท้าไปเท้า และเข้าทำประตูอย่างเด็ดขาด เป็นสไตล์การเล่นของทีมหงส์แดงในยุครุ่งเรือง ที่ทำให้มีแฟนบอลเยอะแยะไปทั่วโลกไม่เว้นแม้แต่ในเมืองไทย ซึ่งต่างจากสไตล์ของทีมอาร์เซนอลในช่วงเวลานั้น ที่โด่งดังจากสไตล์การเล่นแบบ ‘คิก แอนด์ รัน’

แต่เมื่อเวลาผ่านไป สไตล์การเล่นก็เปลี่ยนแปลง ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับผู้จัดการทีมในแต่ละยุค อย่างทีมลิเวอร์พูลเปลี่ยนสไตล์การเล่นอย่างน่าใจหาย รูปแบบการเล่นที่เรียกว่า ‘เรดแมชชีน’ แทบไม่เหลือให้เห็น จนผมมักถูกเพื่อนๆที่เชียร์ทีมอื่นแซวว่า คงต้องนั่ง ‘ไทม์แมชชีน’ หรือต้องหาดูในรายการย้อนรอย จึงจะได้ยลโฉมเครื่องจักรสีแดงอีกครั้ง

นี่ถ้าผมเกิดช้ากว่านี้อีกสัก 10 ปี บางทีทีมโปรดอาจไม่ใช่ลิเวอร์พูลก็ได้

เนื่องจากสไตล์การเล่นขึ้นอยู่กับแนวทางการสร้างทีมของผู้จัดการทีมแต่ละคน จึงไม่แปลกใจอะไรที่ทีมใหญ่ๆก็สามารถเปลี่ยนสไตล์ได้หากมีผู้จัดการทีมคนเดิมนั่งทำงานในสโมสรแห่งนั้นเป็นเวลานานมากพอ แต่ถ้าเจ้าของสโมสรใจร้อน อยากประสบความสำเร็จเร็วๆ ปีไหนไม่มีถ้วยรางวัลก็เปลี่ยนผู้จัดการทีม แบบนี้คงหาสไตล์การเล่นที่เป็นเอกลักษณ์ของทีมไม่เจอ กลายเป็นทีมไร้สไตล์ ซึ่งถ้าจะเรียกให้ดูดีหน่อยก็คือ ‘ฟรีไตล์’ ครับ

หากให้ยกตัวอย่างทีมที่มีการสร้างสไตล์การเล่น อย่างเห็นได้ชัดในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ต้องยกให้ทีมแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด และทีมอาร์เซนอลครับ สองทีมนี้ไม่เปลี่ยนผู้จัดการทีมเป็นเวลาเกินทศวรรษแล้ว

อาร์แซน แวนเกอร์ เข้ามาคุมทีมปีนใหญ่ในปี 2539 และก็ถือว่าเป็นผู้ปฏิวัติสไตล์การเล่นของสโมสรอย่างแท้จริง จากเดิมทีมนี้มีวิธีเล่นแบบนักฟุตบอลบ้านนอก คือ เตะไปข้างหน้า ให้ลูกบอลเข้าไปอยู่ในแดนคู่แข่ง แล้วก็วิ่งไปเอาลูกเพื่อทำประตู

โค้ชฝรั่งเศส มาดติ๋มๆ คนนี้ ที่ครั้งหนึ่งเคยถูกสโมสรโมนาโกในฝรั่งเศสไล่ออก ได้เข้ามาเปลี่ยนสไตล์ จากเน้นลูกลอยกลางอากาศ มาเป็นการส่งบอลบนพื้น จากเท้าไปเท้า ซึ่งการเล่นแบบนี้ต้องพึ่งนักเตะที่มีความสามารถเฉพาะตัวสูง สามารถเอาตัวรอดได้ในสถานการณ์คับขัน และเล่นเป็นทีม ไม่อวดเก่งฉายเดี่ยว

ดังนั้น นักเตะส่วนใหญ่ของอาร์เซนอล จึงเป็นเด็กปั้นของสโมสรที่เริ่มฉายแวว รอการขัดเกลาและให้โอกาสลงเล่น เพราะเด็กใหม่เหล่านี้จะเชื่อฟังโค้ชและเล่นเป็นทีมมากกว่าดาราดัง

ส่วนแมนฯยูไนเต็ดนั้น อเล็กซ์ เฟอร์กูสัน เข้ามาคุมทีมตั้งแต่ปี พ.ศ. 2529 ต่อจาก รอน แอตกินสัน .

ทีมผีแดง ประสบความสำเร็จด้วยสไตล์การเล่นที่ดุดัน การต่อบอลอย่างรวดเร็ว ไม่กี่ครั้งก็ถึงหน้าประตูของคู่แข่ง ในช่วงที่มีปีเตอร์ ชไมเคิล เป็นผู้รักษาประตู หลายครั้งก็ใช้วิธีเปิดบอลยาว เปลี่ยนจากรับเป็นรุก จากประตูถึงประตูได้ลุ้นทันที

อีกหนึ่งจุดเด่น คือการแก้เกมที่กล้าได้กล้าเสีย บางนัดเฮียแกกล้าใส่กองหน้าลงสนาม 4 คน ในสถานการณ์ที่ทีมต้องการประตู รวมถึงการจัดทัพแบบให้เด็กๆเยาวชนลงไปเล่น เพื่อเป็นการลองทีม ก็ทำได้ตื่นตาตื่นใจกว่าทีมอื่น

วิธีการเล่นที่เน้นโจมตีรวดเร็ว ทำให้เฟอร์กูสัน ต้องมีนักเตะประเภทจรวจทางเรียบ อย่างเช่น อังเดร แคนเชลสกี้ส์, คาเรล โพบอสกี้, ไรอัน กิ๊ก และคริสเตียโน โรนัลโด้ อยู่ในทีมในแต่ละยุค

นอกจากนักเตะประเภทเคลื่อนที่ไวไปพร้อมบอลแล้ว เฟอร์กูสัน ก็มีนักเตะเปิดบอลแม่น อย่าง อีริค คันโตน่า เดวิด เบ็คแฮม และพอล สโคล์ เอาไว้โจมตีเร็วด้วยวิธีเปิดบอลยาว

นี่เป็นสองทีมที่มีสไตล์การเล่นที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว

ด้วยสไตล์ที่ชัด ทำให้ทีมรู้ว่า แต่ละปีต้องเสริมนักเตะตำแหน่งไหนเพื่อให้ทีมแข็งแกร่งขึ้น หากไม่มีรูปแบบการเล่นที่ชัดเจน การซื้อนักเตะใหม่จะสะเปะสะปะได้

ธุรกิจก็เช่นกันครับ ต้องมีกลยุทธ์ชัดเจนว่าสไตล์ขององค์กรคืออะไร

เช่นโรงงานผลิตสินค้า ก็ต้องชัดเจนว่าเลือกช่องทางจำหน่ายแบบใดเป็นหลัก หากเน้นขายผ่านโมเดิร์นเทรด ก็ต้องมีทีมการตลาดที่คิดทันกับร้านค้าแบรนด์ดังๆ

แต่ถ้าอยากลุยโชห่วย ยี่ปั๊ว ซาปั๊ว ก็ต้องมีพนักงานในสไตล์ลูกทุ่งหน่อย ออกตลาดต่างจังหวัดได้ เข้าใจอาเฮีย อาซ้อ

ถ้าเลือกขายตรงส่งถึงมือผู้บริโภค ก็ต้องสร้างทีมขนส่งให้แข็งแกร่งและทำงานสอดรับกับทีมขาย

แต่ถ้าจะเอาทุกช่องทาง อยากกระจายความเสี่ยงก็ทำได้เหมือนกันครับ เพียงแต่ต้องชัดเจนตั้งแต่แรก เพื่อจะได้จ้างคนและเตรียมเครื่องไม้เครื่องมือให้เพียงพอ

สินค้าตัวหนึ่งที่มีสไตล์ชัดเจนมากๆ จนทำให้ยี่ห้ออื่นต้องเลียนแบบ แต่ก็ไม่มีใครทำได้เหมือน นั่นคือ ยาคูลท์

เอ่ยชื่อนี้ หลายคนจะนึกถึงนมเปรี้ยวขวดเล็กๆ และพนักงานขายในชุดสีครีม สองสิ่งนี้อยู่คู่กันมานานหลายสิบปี เฉพาะในไทยก็ปริ่มๆ 40 ปีทีเดียวครับ

ยาคูลท์มีสินค้าอยู่ในมือเพียงตัวเดียว นั่นคือ นมเปรี้ยว และก็ผลิตเพียงขนาดเดียวเท่านั้น คือ 80 ซีซี ส่วนช่องทางจำหน่ายก็ใช้พนักงานหญิงส่งตรงถึงหน้าบ้านหรือที่ทำงาน นี่คือสไตล์ที่ยาคูลท์สร้างขึ้นมา

วิธีขายแบบนี้ทำให้ยาคูลท์ได้เงินสดทุกวัน

สาวยาคูลท์กว่าสามพันคน เป็นกระบอกเสียงชั้นดี ที่จะสื่อสารกับลูกค้า คงไม่มีเครื่องมือใด ที่ประหยัดและทรงพลังในการทำ CRM ไปกว่านี้อีกแล้ว

ทุกเช้าที่สาวยาคูลท์ นำสินค้าใส่รถเข็น รถจักรยาน แล้วกระจายกำลังเข้าซอยเล็กซอยใหญ่ เพื่อไปส่งให้ถึงมือลูกค้า

เป็นลูกค้าขาประจำ ที่ไปส่งตามออร์เดอร์

สังเกตไหมครับว่ามีนมเปรี้ยวยี่ห้ออื่น เลียนแบบสไตล์นี้ แต่ก็ยังสู้ต้นตำรับไม่ได้

วิธีการขายแบบนี้ถ้าเป็นฟุตบอล ก็ไม่ต่างจากนักเตะเก่งๆรับลูกบอลจากเพื่อน แล้วเลี้ยงลูกบอลติดเท้า ด้วยลีลาพริ้ว หลบคู่ต่อสู้อย่างคล่องแคล่ว หลบแม้กระทั่งผู้รักษาประตู ก่อนจะแปเบาๆก็เป็นประตูแล้ว

“เย่สสสส เข้าอีกแล้ว” และยิงเข้าวันละหลายลูกด้วย

นี่เป็นการส่งลูกบอลเข้าไปยิงประตูได้อย่างมีประสิทธิภาพมากที่สุด

แต่การจะทำแบบนี้ได้ ต้องใช้เวลานาน กว่าจะสร้างทีมงานได้แข็งขัน และที่สำคัญสินค้าต้องดีจริง

เคยเห็นยาคูลท์ จัดโปรโมชั่น แจกรถแจกสร้อยไหมครับ!

ปั่นฟรีคิก 001: เปลี่ยนชุดกันก่อนครับ

2011-05-29T19:20:00.001-07:00

ทำไมฟุตบอลจึงกลายเป็นกีฬายอดนิยมของคนทั้งโลก? ทั้งนิยมเล่นและนิยมดู

ผมว่าเหตุผลหลัก เป็นเพราะความง่าย

‘ง่าย’ ทั้งในเรื่องกติกา และ ‘ง่าย’ ในทั้งเรื่องของอุปกรณ์

สิ่งที่ยืนยันว่ากีฬาชนิดนี้เล่นง่าย สังเกตได้จากช่วงเวลาพักกลางวันหรือหลังเลิกเรียน ลองเดินไปดูแถวๆโรงเรียนประถมสิครับ รับรองว่าสนามหน้าโรงเรียนไม่ว่างแน่นอน

แค่มีลูกฟุตบอลกับพื้นที่ว่างไม่กี่ตารางวา ก็สามารถแข่งขันได้

ส่วนกติกา อธิบายไม่กี่คำก็เข้าใจ

“ผู้เล่นห้ามใช้มือ ยกเว้นตำแหน่งผู้รักษาประตู” นี่เป็นกติกาพื้นฐาน แต่ถ้าเป็นการแข่งขันที่เอาจริงเอาจัง ก็เพิ่มรายละเอียดลงไป เช่น การเช็คล้ำหน้า การทำฟาวน์ หรือการส่งลูกคืนผู้รักษาประตู

ความง่าย ทำให้แพร่ขยายได้เยอะ เป็นที่นิยมในวงกว้าง

ในด้านหนึ่ง ความนิยมนี้ทำให้ฟุตบอลกลายเป็นธุรกิจที่ทำเงินมหาศาล บางสโมสรเปลี่ยนแปลงการบริหารให้เป็นบริษัทธุรกิจเต็มรูปแบบ มีการเข้าจดทะเบียนในตลาดหุ้นเพื่อระดมทุนเพิ่มเติม

แต่อีกด้านหนึ่ง มองเฉพาะ ‘การแข่งฟุตบอล’ ก็มีความคล้าย ‘การทำธุรกิจ’ อย่างไม่น่าเชื่อ

คล้ายเพราะ ต่างก็มี ‘เป้า’

ฟุตบอลต้องการชนะ ธุรกิจต้องการกำไร

คล้ายเพราะ เป็นเรื่องของ ‘ทีม’

ฟุตบอลต้องบริหารนักเตะ ธุรกิจต้องบริหารพนักงาน บริหารสินค้า บริหารข้อมูล

ฟุตบอลต้องวางแผนการเล่น ธุรกิจต้องมีแผนกลยุทธ์

คล้ายเพราะ เป็นเรื่องของ ‘การแข่งขัน’

ฟุตบอลมีคู่แข่งที่ต้องเอาชนะ ธุรกิจมีคู่แข่งที่แย่งกันเอาใจลูกค้า

คล้ายเพราะ ต่างก็มี ‘กรรมการและกติกา’

ทำผิดกติกาฟุตบอล อาจโดนใบเหลืองหรือใบแดง ทำผิดกติกาธุรกิจ อาจเสียค่าปรับหรือถึงขั้นติดคุก

มีหลายมุม ที่เวลาลงสนามไปเล่น แล้วคิดให้เป็นธุรกิจได้

ถ้าไม่เชื่อ ก็เปลี่ยนชุดให้พร้อม แล้วติดตามบล็อกนี้ให้ดีครับ

พี่เลี้ยง

2011-05-27T22:03:00.001-07:00

อาทิตย์ที่ผ่านมา ผมเจอเหตุการณ์หนักหนาสาหัสมากครับทั้งเรื่องงานและการเดินทาง
เรียกว่า 'จัดหนัก' ตั้งแต่ต้นจนจบ

เริ่มต้นด้วยวันเปิดเทอม ปิดท้ายด้วยศุกร์สิ้นเดือน
ไม่มีอะไรจะสมบูรณ์แบบได้ขนาดนี้อีกแล้ว

แถมกลางสัปดาห์ยังมีเหตุ
"ตุ่ง ตุง ตุ๊ง" (อันนี้เป็นเสียงออดครับ)
"ท่านผู้โดยสารโปรดทราบ ขณะนี้เกิดเหตุขัดข้องในการเดินรถ ท่านผู้โดยสารที่ประสงค์จะไม่เดินทางต่อ สามารถเสียบบัตรออกได้เลย และนำบัตรกลับมาใช้ได้ใหม่ภายใน..."
บีทีเอสเล่นงานอีกแล้ว ในชั่วโมงเร่งรีบกลับบ้านเพราะฝนทำท่าจะตกในอีกไม่นาน

ส่วนเรื่องงานไม่ต้องพูดถึงครับ
เจอ 'งานงอก' จนแทบจะไม่ได้เงย!

พอกลับถึงบ้านในค่ำวันศุกร์ ก็เหมือน 'ระฆังหมดยก'
ช่วงพักยกแบบนี้ ต้องใช้ให้เป็นประโยชน์ครับ

หลายคนจะขอนอนพักให้หายเหนื่อย
แต่...ก็อย่าพักอย่างเดียวนะ ต้องวางแผนสำหรับ 'ยกใหม่' ด้วยนะครับ
เพราะเดี๋ยวระฆังก็ดังขึ้น

เหมือนนักมวยนั่งหอบแฮกๆไป ฟังพี่เลี้ยงบ่น เอ้ย! สอน ไปด้วย

ในชีวิตจริงที่ไม่มีพี่เลี้ยง ผมใช้วิธีหาหนังสือดีๆเป็นตัวช่วยครับ
ไม่จำเป็นว่าต้องเป็นหนังสือวิชาการเล่มหนาๆเสมอไป
การ์ตูน นิยาย หรือธรรมะอ่านสนุก ก็ได้ทั้งนั้น

'ความรู้' เป็นเรื่องสำคัญก็จริง
แต่ผมว่า 'สภาพจิตใจ' ก็สำคัญไม่ยิ่งหย่อนกว่ากัน

ครั้งหนึ่งผมเคยนั่งดูมวยอยู่มุมเวที
"มึงทำดีแล้ว การ์ดอย่าตก ต้นยกต้องแย็บยาวแล้วถอยหนี ปลายยกค่อยคลุกวงใน"
"ตอนนี้มึงเหนือกว่ามัน ต่อยในสไตล์เราไปเรือยๆ" พี่เลี้่ยงนวดไป สอนไป
ผมฟังแล้วยังงง เป็นต่อตรงไหนว่ะ โดนต่อยซะบวมเฉ่ง
แต่มารู้ทีหลังว่า การเรียกความเชื่อมั่นต้องมาก่อน แล้วค่อยสอนวิธีสู้

การอ่านหนังสือในวันหยุดก็เช่นกัน
เราไม่ได้ต้องการเนื้อหาสาระอะไรมากนักหรอก
ถึงต้องการ ก็ใส่เข้าไปในสมองไม่ไหว เพราะเหนื่อยมาทั้งอาทิตย์
แค่ได้อ่านหนังสือเล่มโปรดในบรรยากาศสบายๆ ก็พอแล้ว
และถ้าเป็นหนังสือดี ก็จะมี 'แง่คิด' ให้เอาไปใช้ในยกต่อไป

วันหยุดนี้ คุณมีพี่เลี้ยงแล้วหรือยังครับ?

มองเซเว่นฯ เห็นแมนฯยู

2011-05-26T19:52:00.000-07:00

ระหว่างที่ บก. และทีมงานกำลังขะมักเขม้นกับหนังสือเล่มใหม่ ผมขอนำเนื้อหาบางส่วน มาให้อ่านไปพลางๆก่อน เนื้อหาส่วนนี้มีชื่อตอนว่า "มองเซเว่นฯ เห็นแมนฯยู" ถือว่าอุ่นเครื่องก่อนปีศาจแดงจะลงเล่นนัดชิงกับบาร์ซ่า ก็แล้วกัน
เชิญครับ!

“สิบกว่าปียังรอได้ ทนรออีกปีจะเป็นไรไป” เป็นคำพูดปลอบใจของบรรดากองเชียร์ลิเวอร์พูล ที่ไม่ได้สัมผัสแชมป์มาตั้งนาน (ผมหมายถึงแชมป์ลีคสูงสุดของประเทศครับ ไม่นับฟุตบอลถ้วย ที่อาจจะมีเรื่องดวง และความฟลุคเข้ามาเกี่ยวข้อง)
คำพูดนี้ผมได้ยินมาตั้งแต่ ‘สิบกว่าปี’ ยังหมายถึง ‘สิบต้นๆ’ จนถึงขณะนี้กลายเป็น ‘สิบปลายๆ’ และกำลังจะกลายเป็นเลข 2 นำหน้า
จินตนาการให้ง่ายกว่านั้น ถ้าแฟนบอลคนไหนมีลูกสาว เกิดในปีที่ลิเวอร์พูลได้แชมป์ครั้งล่าสุด จนขณะนี้ลูกสาวกำลังจะรับปริญญา แต่ว่าพ่อยังไม่ได้เฮอีกเลย
นานเหลือเชื่อ! ลำพังไม่ได้ฉลองแชมป์ แฟนๆก็เซ็งจะแย่อยู่แล้ว แต่นี่ปล่อยให้ทีมคู่อริอย่างแมนฯยูไนเต็ด กวาดแชมป์เป็นว่าเล่น จนจะทำสถิติแซงหน้า แฟนๆก็ยิ่งเซ็งยกลำลังสอง

ทำไมแมนฯยูไนเต็ด จึงประสบความสำเร็จมากมาย ทั้งผลงานและผลเงิน คำตอบง่ายๆ คือ เก่งกว่าทีมอื่น การ ‘เก่งกว่า’ ที่ไม่ได้เกิดขึ้นชั่วข้ามคืน ไม่สามารถทุ่มเงินแล้วเนรมิตได้ทันที แต่ต้องใช้เวลาสร้างนานหลายปี

นอกจากเรื่อง ‘ต้องใช้เวลา’ แล้ว ‘ต้องมีทิศทางชัดเจน’ ต้องมีภาพที่อยากจะเป็นอยู่ในใจ (ในหัว) ด้วย ซึ่งทั้งหมดนี้ต้องยกความดีความชอบให้ผู้จัดการทีม ที่ชื่อ อเล็กซ์ เฟอร์กูสัน ความสามารถของเขาไม่ธรรมดา การได้พระราชทานคำนำหน้าว่า ‘เซอร์’ จากราชวงศ์อังกฤษ บ่งบอกความเก่งได้เป็นอย่างดี

แมนฯยูไนเต็ดในยุคเฟอร์กูสัน คว้าถ้วยรางวัลเกินสามสิบใบ และกลายเป็นสโมสรที่มีมูลค่าสูงสุดของโลก ล่าสุดนิตยสารฟอร์บจัดอันดับให้เป็นเบอร์หนึ่งของโลก มีมูลค่าเกือบสองพันล้านดอลลาร์สหรัฐ เหนือกว่าทีมเรอัล มาดริด ที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นทีมมหาเศรษฐีเพราะแต่ละปีทุ่มเงินซื้อนักเตะแบบสู้ราคาไม่อั้น

ผลงานการคว้าถ้วยรางวัลมากมาย ทำให้ผมนึกถึงร้านเซเว่นฯ เดินไปที่ไหนก็เจอ เผลอๆมี 2-3 ร้านหน้าปากซอยเดียวกัน
ร้านมีเยอะ ทำให้ลูกค้าซื้อของได้สะดวกขึ้น
แต่กว่าเซเว่นฯ จะมีวันนี้ เปิดได้ปีละ 400 กว่าร้าน ก็ต้องผ่านอุปสรรคมาเยอะ เช่นเดียวกับแมนฯยูไนเต็ด กว่าจะมีวันนี้ที่สามารถปล่อยนักเตะเก่า ซื้อนักเตะใหม่ ทีมก็ยังสมดุล ลุ้นแชมป์ทุกปี ก็ต้องใช้เวลาสร้างระบบ

หลายคนอาจคิดว่านักเตะคนไหน ย้ายไปเล่นให้แมนฯยูไนเต็ดก็ดังกันหมด แล้วยังคิดต่อไปว่า นักเตะดังๆที่ย้ายไปดับกับทีมหงส์แดง ถ้าเล่นให้แมนฯยูไนเต็ด ก็รุ่งไปแล้ว สรุปแบบนั้นไม่ถูกครับ ผมไม่คิดว่า นักเตะทุกคนจะรุ่งหากเล่นให้แมนฯยูไนเต็ด แต่เป็นเพราะทีมนี้ ‘เลือกเก่ง’ จึงได้นักเตะที่เข้ากับระบบทีม แต่ก็ไม่ทั้งหมดครับ มีเล็งพลาดบ้างเหมือนกัน ดีเอโก้ ฟอร์ลัน คือตัวอย่างที่พอคุ้นหู แต่ก็มีนักเตะอีกจำนวนหนึ่งที่น้อยคนนักจะจำได้ มีใครรู้จัก โจนาธาน สเป็คเตอร์บ้าง อดีตดาวรุ่งสหรัฐ ที่มีโอกาสสวมชุดแมนฯยูไนเต็ดเพียงไม่กี่ครั้ง ก่อนจะย้ายไปเป็นกำลังหลักของทีมเวสต์แฮมในขณะนี้

เซเว่นฯ ก็เช่นกัน ไม่ใช่ว่าทุกสินค้าที่วางขาย จะขายดีเสมอไป แต่เป็นเพราะร้านแห่งนี้ ‘มองทะลุ’ จึงได้ ‘สินค้าที่เหมาะกับร้าน’ รู้ว่าตัวไหนมีโอกาสขาย มีโอกาสรุ่ง จึงจะเลือกเข้ามา
แต่บางสินค้าที่ไม่เลือก ไม่ได้แปลว่า ‘ไม่ดี’ แต่เป็นเพราะ ‘ไม่เหมาะ’ ร้านขนาดเล็กไม่กี่ตารางวา กับพฤติกรรมลูกค้าที่มาไวไปไว มีไว้สำหรับสินค้ารูปแบบหนึ่งเท่านั้น

“แบบนี้ถ้าผมผลิตสินค้าไปเสนอ แล้วเซเว่นฯซื้อ ก็จะรวยหละสิ”
ยังครับ ขั้นตอนยังไม่จบ เมื่อผ่านการคัดเลือก แปลว่าได้ขึ้นชั้นวางขาย แต่ไม่ได้การันตีว่าจะขายดีเสมอไป เหมือนนักฟุตบอล การได้เซ็นสัญญากับแมนฯยูไนเต็ด เป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น นักเตะต้องฝึกอีกเยอะ แม้จะมีโอกาสได้ลงเล่น ก็ห้ามเหลิง เพราะมีนักเตะเด็กๆพัฒนาฝีเท้าตลอดเวลา รอเสียบแทนทุกเมื่อ สินค้าบนเชลฟ์ในร้านเซเว่นฯก็เช่นกัน ต้องขยันทำให้ตัวเองเก่ง ต้องปรับให้ทัน อาจต้องเปลี่ยนแพ็กเกจ เปลี่ยนรสชาติ หรือจัดรายการส่งเสริมการขาย จึงจะได้ลงเล่นตัวจริงต่อเนื่อง

ลำพังนักเตะเก่ง อาจช่วยทำให้ได้แชมป์ แต่ถ้าจะประสบความสำเร็จยาวๆ ได้แชมป์ต่อเนื่อง ต้องสร้าง ‘สไตล์การเล่นที่เป็นเอกลักษณ์’
‘เป็นเอกลักษณ์’ ไม่ใช่แค่แตกต่างจากทีมอื่น แต่ต้องมีประสิทธิภาพด้วย

สไตล์ของแมนฯยูไนเต็ด คือจะเปลี่ยนจังหวะบอลได้เก่ง มีการเคาะบอลไปมาอย่างแม่นยำ แต่เวลาจะเข้าทำก็เปลี่ยนเป็นเกมเร็วทันที ลูกบอลจะเดินทางเร็วมุ่งสู่เขตประตูคู่แข่งภายในเวลาไม่กี่วินาที เหมือนเสือกระโดดพุ่งเข้าหาเหยื่อ สไตล์เซเว่นฯก็เน้นส่งสินค้าไปให้ใกล้ลูกค้าได้เร็วกว่าคู่แข่ง

‘ลูกบอลเดินทางเร็ว’ ของแมนฯยู เกิดจากวิธีการเล่นที่หลากหลาย มีทั้งโยนบอลไกล จากระยะกลางสนาม มีทั้งเปิดบอลเร็วจากผู้รักษาประตู โดดเด่นมากในยุคที่มีนายทวารชื่อ ปีเตอร์ ชไมเคิล มีทั้งจรวดทางเรียบ ใช้นักเตะความเร็วสูง ไปกับบอลได้ดี

แมนฯยูไนเต็ด ยังรักษาสไตล์การเล่นนี้ โดยหาผู้รายใหม่ที่เข้ากับรูปแบบการเล่น ตำแหน่งผู้รักษาประตู พอหมดยุค ปีเตอร์ ชไมเคิล ก็มี ฟาร์เบียง บากซ์เตส และ เอ็ดวิน ฟาน เดอร์ซาร์ ที่ฝีมือไม่ด้อยกว่ากัน กองกลางฝีเท้าเจ๋ง ก็มีไบรอัน ร็อบสัน กัปตันทีมที่อยู่ในตำแหน่งนานถึง 12 ปี เดวิด เบคแฮม ที่สร้างสถิติยิงประตูลักไก่จากครึ่งสนาม และ พอล สโคล จอมทัพที่ชอบยิงไกล จรวดทางเรียบ มีทั้ง อังเดร แคนเชลสกี้ ปีกยูเครน, ไรอัน กิ๊กส์ ปีกเวลล์, คริสเตียโน โรนัลโด้ และ นานี จากโปรตุเกส

‘สินค้าเดินทางเร็ว’ ของเซเว่นฯ คือความหมายอีกด้าน ของคำว่า ‘สะดวกซื้อ’
สะดวกซื้อนี้มีรูปแบบแตกต่างไปตามยุคสมัย
‘สะดวกเวลา’ เปิด 24 ชม ทำให้ลูกค้าซื้อสินค้าได้สะดวกขึ้น เป็นความหมายเมื่อตอนเปิดร้านแรกในปี 2532
‘สะดวกเดินทาง’ การขยายสาขาให้ครอบคลุมพื้นที่มากที่สุด เป็นความหมายเมื่อ 20 กว่าปีก่อน
‘สะดวกหาของใช้’ มีสินค้าหลากหลายและไม่ต้องเหมือนกันทุกแห่ง ร้านใกล้โรงเรียนอาจมีสินค้าบางอย่างต่างจากร้านใกล้โรงพยาบาล เป็นความหมายที่เกิดขึ้นเมื่อเกือบ 10 ปีที่ผ่านมา
‘สะดวกหาของกิน’ หรือที่เรียกว่า ร้านอิ่มสะดวก เป็นความหมายล่าสุด ที่โดนใจคนรุ่นใหม่ ทำงานแข่งเวลา

26 ปีในการคุมทีมปีศาจแดง ของอเล็กซ์ เฟอร์กูสัน ใช้สไตล์เดิม แค่เปลี่ยนนักเตะ
23 ปีของร้านเซเว่นฯในเมืองไทย ยังใช้แนวคิดเดิม แค่เปลี่ยนสินค้า

View 361

2011-05-26T01:27:00.000-07:00

นักเขียนส่วนใหญ่ เขาจะมาในแนว เขียนบทความลงในนิตยสาร จากนั้นก็ค่อยๆรวบรวมเนื้อหา ทำเป็น ‘พ็อคเก็ตบุ๊ก’
เพราะการเขียนบทความ
…จะช่วยสร้างแฟนคลับ
…จะสามารถเช็คเรตติ้งได้
เมื่อมั่นใจถึงระดับหนึ่ง จึงจะรวมเล่มทำหนังสือ
นี่เป็นกลยุทธ์ทั่วไป ที่เห็นใช้กันประจำ

แต่…ก็มีนักเขียนอีกจำนวนหนึ่ง กลับเดินย้อนศร
คือ ออกพ็อคเก็ตบุ๊ก ก่อน แล้วค่อยมาเป็นคอลัมนิสต์
ผมก็เป็นหนึ่งในนั้นครับ
เหตุการณ์ครั้งนี้ไม่ได้ตั้งใจเสียทีเดียว แต่เป็นเหตุบังเอิญจากพ็อคเก็ตบุ๊กเล่มแรก

เนื้อหาจะคล้ายๆ “จิบความคิด สะกิดไอเดีย” แต่เป็นไอเดียที่ผมตั้งใจให้กิจการขนาดเล็ก อ่านแล้วเอาไปใช้ได้
นิตยสารเล่มนี้ชื่อ “K SME Inspried” ครับ
เป็นนิตยสารในเครือ KBank ไม่ได้วางขาย แต่ให้ลูกค้า SMEs โดยเฉพาะ
ผมไม่แน่ใจว่า จะมีแจกจ่ายที่ไหนบ้าง แต่ถ้าใครสนใจลองติดต่อสอบถามไปที่ ksmeinspired@kasikornbank.com หรือไม่ก็ลองโทร 028888822

เดี๋ยวนี้นิตยสารแจกลูกค้า มีเนื้อหาและความน่าสนใจ ไม่ต่างจากนิตยสารที่วางขายตามแผง
ในเล่มนี้มีนักเขียนดัง อย่าง นรินทร์ โอฬารกิจอนันต์, ดร. ทรรศนะ บุญขวัญ, และอีกหลายๆท่าน รวมทั้งการสัมภาษณ์เจ้าของกิจการ อาทิ แบล็คแคนยอน อ้วยอันโอสถ ยาสีฟันดอกบัวคู่ และอากิโกะ

การมีพ็อคเก็ตบุ๊กของตัวเอง ก็ตื่นเต้นแล้ว
แต่การได้เขียนบทความในเล่มเดียวกับคอลัมนิสต์ดังๆ กลับตื่นเต้นยิ่งกว่า
แถมทีมงานยังตั้งชื่อคอลัมน์ว่า ‘View 361 องศา’
แบบนี้ผมต้องทำท่าประกอบ ด้วยไหมเนี่ย?

บีกินี่ 4 กลุ่ม

2011-05-24T20:41:00.000-07:00

ถ้าเปรียบ ‘ข้อมูล’ เป็น ‘หญิงสาว’ คงไม่มียุคไหนสมัยใด สังคมจะเต็มไปด้วย ‘บีกินี่’ เยอะขนาดนี้ เพราะทุกคนแย่งกันเปิดเผยข้อมูลส่วนตัว แบบไม่มีกั๊ก หนักกว่านั้น บางคนให้เราได้ Follow ว่า
… ‘กินข้าวแล้ว เดี๋ยวไปช้อปปิ้งต่อ’
… ‘วันนี้นายไม่อยู่ ขออู้งานนานหน่อย’
… ‘บะหมี่ร้านนี้อร่อยมากกกก’
… ‘อร่อยคุ้มค่าเมื่อยจริงๆ โดนัทนี้ราคา 2 ชั่วโมงเชียวน้า’ เป็นข้อความใต้รูปกำลังกินขนม
… ‘แชมพูยี่ห้อนี้ใช้ดีมาก น่าซื้ออีก’ พร้อมมีภาพถือขวดแชมพูประกอบ

โอ้โฮ! นี่มันอล่างฉ่าง แบบไม่มีบอดี้เพ้นท์ หรือพลาสเตอร์แปะ แต่อย่างใด
แบบนี้คนจะหนีเมียไปเที่ยวก็ลำบากสิครับ!
เว้นแต่ว่าจะสวมวิญญาณนาธาน อ้าว! พาดพิงคนอื่นเสียนี่

เทคโนโลยีใหม่ๆ ทำให้มี ‘ข้อมูล’ มากขึ้น
“อ้าว! แล้วมันไม่ดีตรงไหน?”
ไม่ดีตรงที่มี ‘เยอะเกินไป’ ครับ หันซ้ายก็เจอ หันขวาก็มี เหมือนกำลังนั่งเล่นอยู่ริมหาดชาย พูดได้คำเดียวว่า ‘บิกีนี่ละลานตา’ ปัญหาคือ มองเพลินจนลืมเอาไปใช้งาน
เอาไปใช้งานในมุมคิดคนทำธุรกิจคือ แปรสิ่งที่เห็น ให้เป็นเงิน
ดังนั้น อย่าเพิ่งเพลินตา จนลืมไปว่า คนจ่ายเงินให้เรา เขาคิดอย่างไร

“ก่อนหน้านี้ ก็ไม่เห็นมีปัญหานี่?”
ก่อนนี้ ข้อมูลมีจำกัด แค่ขอให้มีใช้ก็โชคดีแล้ว (และกว่าจะได้ข้อมูลว่าลูกค้าคิดอย่างไรชอบอะไร ก็ต้องจ่ายไปหลายตังค์) ต่างจากตอนนี้คนละเรื่องเลยครับ
ความ ‘เยอะ’ จึงเป็นโจทย์ใหม่ที่ท้าทายมาก

“แล้วลื้อจะให้อั๊วะทำอย่างไร?”
ไม่ยากครับ อย่างแรกคือ เมื่อมันมีเยอะ มองทั้งหมดไม่ไหว ก็ค่อยๆเลือกเฉพาะบางส่วนก่อน เริ่มจากต้องรู้จัก ‘ลูกค้า’ คนปัจจุบันให้มากที่สุด รู้ให้ลึก รู้ให้จริง รู้ถึงตับไตใส้พุงได้ยิ่งดี

“เขาก็มาซื้อของอั๊วะประจำ ก็รู้จักกันอยู่แล้ว”
รู้แค่นั้นไม่พอครับ ต้องรู้ให้ได้ว่า ทำไมเขาจึงมาซื้อสินค้าที่ร้านเรา?
มาซื้อเพราะร้านเราดี หรือว่าไม่มีทางเลือก
ลูกค้าบางคน อาจซื้อไปบ่นไป เราก็พอรู้ได้ แต่บางคนไม่บ่นต่อหน้า แต่ไปเขียนนินทาบนเวบบอร์ด ลูกค้ากลุ่มนี้ หากเจอร้านดีกว่า สะดวกกว่า ถูกกว่า ก็คงไม่มาอีก
ดังนั้น เราต้องหาทางรู้เหตุผล เพื่อรักษาลูกค้าปัจจุบันให้อยู่กับเราไปนานๆ
ทำเหมือนกับว่า ลูกค้าคือแฟน ที่เราต้องเทคแคร์ให้ได้ เอาใจให้เป็น

เมื่อมั่นใจว่าดูแลคนปัจจุบันได้ดีแล้ว ก็ต้องมองหาลูกค้าเพิ่ม
การมี กิ๊กทางค้า ถือว่าเป็นเรื่องดี
โดยต้องเลือกว่า จะเล็งไปที่ ‘ลูกค้าเก่า’ หรือ พุ่งเป้าไปที่ ‘ลูกค้าของคู่แข่ง’ ก่อน
สองทางเลือกนี้มีความยากง่ายต่างกัน ขึ้นอยู่กับเหตุการณ์ในอดีต หากรู้ว่าลูกค้าเก่า จากเราไปเพราะอะไร? บางทีการกลับไปง้อคนเก่า อาจง่ายกว่า จีบคนใหม่
ในเมื่อเขาเคยเป็นลูกค้า แปลว่า เราก็มีบางอย่างที่เขาเคยชอบ ดังนั้น ถ้ารู้เหตุผลที่อดีตลูกค้าไม่กลับมาซื้อสินค้าอีก บางทีปรับปรุงอีกหน่อยก็ได้ใจเขาแล้ว

เมื่อเสร็จภารกิจง้อคนเก่า ซึ่งถ้าง้อสำเร็จก็ดี แต่ถ้าง้อไม่ได้ ก็ไม่ต้องคร่ำครวญเสียใจ
ขั้นต่อไป มองดูไปรอบๆชายหาด ทีนี้ความละลานตาจะลดลงแล้ว เหลือเฉพาะคนใหม่ให้เราตามจีบ นั่นคือ ต้องรู้ให้ได้ว่า ทำไมลูกค้าไปซื้อร้านคู่แข่ง? เขามีดีกว่าตรงไหน? มีสินค้าดีกว่าหรือเปล่า? ขายถูกกว่าแค่ไหน?

“โอ้โห นี่ลื้อจะให้อั๊วะ มีแฟน 3 คนเลยรึ ทั้งเอาใจแฟน ทั้งไปง้อคนเก่า แล้วยังให้ไปจีบคนใหม่อีก”
ไม่ใช่ 3 ครับ แต่เป็น 4 ต่างหาก
คนสุดท้ายคือลูกค้าในอนาคตครับ เป็นลูกค้าที่ ณ ขณะนี้ยังไม่มีรายได้พอ หรือยังไม่มีความจำเป็นต้องซื้อสินค้าของเรา เปรียบเทียบให้เข้าใจง่าย ก็คล้ายกับเป็นเด็กสาว ที่ยังไม่พร้อมจะมีแฟน
“ไอ้หย๋า แล้วจะติดคุกมั๊ยเนี่ย?”
ไม่หรอกครับ เพราะเราแค่แทคแคร์ให้ดีกว่าคู่แข่ง เพื่อให้ลูกค้าซื้อของจากเรา
เป็นการล่วงเกินแค่กระเป๋าตังค์เท่านั้น!

ล่อซื้อ

2011-05-22T20:00:00.000-07:00

"ร้านค้าปลีกเขาขายอะไร?"
ก็ขายสินค้าซิ! ถามได้

ถ้าตอบอย่างนี้ ยังถูกไม่หมดครับ สินค้าเป็นแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น แต่ร้านค้าปลีกเขาขายอะไรที่มากกว่านั้น
เพราะอย่าลืมว่า สินค้าที่มีขายในร้านเขา ร้านอื่นก็มีด้วย ดังนั้นลำพังตัวสินค้าคงไม่การันตีว่าจะขายได้
งานนี้ต้องมีเจ๊ดันครับ

หากสินค้าดีจริง ผสมกับความสามารถของเจ๊ดัน ยอดขายก็พุ่งปรู๊ด
แต่เจ๊ดันแต่ละคนก็มีสไตล์ที่แตกต่างกัน มีทั้ง เจ๊ถูก เจ๊สะอาด เจ๊สะดวก เจ๊รวดเร็ว เจ๊แจกรางวัน และอีกหลายๆเจ๊

เมื่อร้านค้าปลีกแต่ละยี่ห้อ ตกลงแล้วว่าจะเลือกกลยุทธ์ของเจ๊แบบไหน ไม่ได้แปลว่างานจบแค่นั้น เพราะร้านมีสาขามากมาย บางทีกลยุทธ์ที่ประกาศไปว่าต้องเป็น "เจ๊รวดเร็ว" แต่เอาเข้าจริง พนักงานร้านกลับเป็น "เจ๊อืดอาด" แบบก็ยุ่งเลย

การใช้พนักงานของบริษัทไปตรวจก็พอจะช่วยได้ แต่ก็ไม่ได้ข้อมูลที่เป็นจริง ก็เหมือนรัฐมนตรีไปตรวจราชการต่างจังหวัด รับรองมีการปลูกผักชีต้อนรับอย่างสวยงาม

ดังนั้น ร้านค้าปลีกต้องหานักสืบไปตรวจเช็คการทำงาน เขาจึงให้บริษัทวิจัยมารับหน้าที่นี้ โดยไปว่าจ้างคนธรรมดาสามัญนี่แหละ ให้ช่วยเป็น Mystery Shopper ให้หน่อย ช่วยไปซื้อของในร้านนี้ และดูว่า พนักงานพูดแบบนี้มั๊ย 1... 2... 3... จากนั้นก็ส่งข้อมูลให้บริษัทวิจัย ก่อนจะรวบรวมผลส่งให้ร้านค้าปลีกว่า จากการไปแอบสืบแล้ว พนักงานคุณยังทำหน้าที่เจ๊ดันได้ไม่ดีเท่าที่ควร ร้านที่ต้องปรับปรุงคือสาขา 014, 075 และ 112 โดยพนักงานร้านตอบคำถามเกี่ยวกับตัวสินค้าไม่ได้ และอธิบายเรื่องการแลกของสะสมผิด

ครับ! ข้างต้นผมสมมติเพื่อให้เห็นภาพ แต่การเก็บข้อมูล เขาทำกันละเอียดกว่านี้ ละเอียดถึงขนาดว่าพนักงานชื่ออะไร แต่งตัวอย่างไร ติดป้ายชื่อพนักงานตรงไหน ใส่นาฬิกามือไหน ฯลฯ

การเป็น Mystery Shopper นี้สนุกนะครับ ได้ตังค์ซื้อของฟรี และได้ตังค์ค่าเสียเวลานิดหน่อย ไม่มากไม่น้อย ตกร้านละ 150-300 บาท ถ้าเป็นงานในปั๊ม ก็จะได้เป็นค่าน้ำมันแทน

ฟังๆดูแล้ว เหมือนการทำงานของตำรวจเลยนะครับ ที่มีการ "ล่อซื้อ"
ส่วนใครอยาก "ล่อซื้อ" แบบนี้บ้าง ก็ลองเข้าไปสมัครตาม website ของบริษัท Research ต่างๆ จากนั้นก็รอติดต่อกลับทาง email ครับ

เปลี่ยนเก้าอี้เป็นประตู

2011-05-22T03:51:00.000-07:00

เคยโทรหาเพื่อนตอน 9 โมงเช้า แต่กว่าจะตอบกลับก็ปาเข้าไปเกือบหนึ่งทุ่ม
“ขอโทษที ติดประชุมว่ะ” เพื่อนรีบอธิบายสาเหตุของการไม่รับสาย
เข้าใจครับ และก็ให้อภัยเพื่อน ไม่ว่ากัน คนทำงานก็ต้องติดประชุมเป็นเรื่องธรรมดา แต่ที่น่าแปลกใจคือ โทรไปหาทีไร ประชุมทุกที จนต้องแซวเล่นๆว่า
“ที่บริษัทเขาจ้างไปประชุม ไม่ต้องทำงานทำการเลยรึ”
คำตอบที่ได้คือ ที่นั่งประชุมนั่นแหละคือการทำงาน
“ประชุมกันเอง หรือประชุมกับลูกค้าว่ะ”
ก็ทั้งสองอย่างแหละ แต่ส่วนใหญ่ประชุมกับคนในบริษัทนี่แหละ ขั้นตอนมันเยอะ ปัญหาเลยมากตามไปด้วย

เอ๊ะ! ผมเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า
มีด้วยหรือ ‘บริษัท ประชุมทั้งวัน ไม่จำกัด’ คงไม่มีมั้งครับ ต่อให้เป็นบริษัทรับจัดประชุมสัมนา ก็คงไม่ใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ห้องประชุมหรอก
หากเอาเวลาส่วนใหญ่ไปกับการนั่งประชุม แล้วจะเอาเวลาที่ไหนไปบริหารงาน
บริหารงาน ที่ต้อง ‘วางแผน’
บริหารงาน ที่ต้องทำให้ลูกน้อง ‘ทำงาน’ ให้ได้ตามแผน
บริหารงาน ที่ต้องรู้ว่า ‘ลูกค้าตัวเป็นๆ คิดอย่างไร’ จะได้ปรับเปลี่ยนแผนได้ทัน
ยิ่งถ้าเป็นโรงงานผลิตสินค้าหรือกิจการค้าขายที่มีหน้าร้าน การประชุมนานๆ เป็นการผลาญเวลาทำเงินโดยใช่เหตุ

“อ้าว! ถ้าไม่ประชุมแล้วจะทำงานอย่างไร”
ไม่ได้หมายความว่า ต้องเลิกประชุมครับ แต่เป็น ‘เพิ่มประสิทธิภาพ’ ในการประชุมต่างหาก
ผมชอบวิธีการเพิ่มประสิทธิภาพการประชุมของบริษัทแคนนอนอิเล็กทรอนิกส์ในญี่ปุ่นมากครับ
ท่านประธานซากะมากิ ฮิซาชิ ไม่ค่อยแฮ้ปปี้กับวิธีการประชุมของบริษัท ที่มีการจัดบ่อยและใช้เวลานาน เอาเฉพาะผู้บริหารระดับสูง ก็มี 2 ครั้งต่อเดือน แต่ละครั้งใช้เวลา 2 วัน แต่ละวันต้องนั่งประชุมตั้งแต่ 8 โมงเช้าไปจนถึง 5 โมงเย็น
นอกจากนี้ยังมีการประชุมอย่างอื่นอีก เช่น ประชุมฝ่าย ประชุมแผนก โดยรวมแล้วบริษัทเสียเวลาไปในเรื่องนี้ 30% ซึ่งถ้าลดเวลาตรงนี้ได้ บริษัทจะมีเวลาไปทำเรื่องอื่นได้อีกเยอะ
“แล้วจะลดอย่างไรหละ?”
…ตัดวาระการประชุมที่ไม่จำเป็น
...เริ่มประชุมให้ตรงเวลา ใครมาสายปรับตังค์
…แบ่งเวลาตามวาระให้ชัดเจน ใครพูดเกินเวลาโดนปรับตังค์
...สร้างวัฒนธรรม ไม่เข้าซอย (เข้าซอย คือ การลงเนื้อหาในรายละเอียด ที่ละเอียดเกินไป และบ่อยครั้งก็จะเฉไฉไปประเด็นอื่น ที่ไม่ได้เกี่ยวข้องเลยสักนิด)
...คนที่ไม่เกี่ยวข้องก็ไม่ต้องเข้าประชุม
...ประธานการประชุม ต้องเข้มงวด
วิธีข้างต้นล้วนน่าสนใจเอามาทดลองใช้ แต่คุณฮิซาชิ มีวิธีการที่ง่ายกว่าและได้ผลเร็วกว่า เมื่อเขาสั่งให้เอาเสาขนาดความสูง 30 เซนติเมตร มาต่อขาโต๊ะให้สูงขึ้นเป็น 1 เมตร จากนั้นก็ให้เอาเก้าอี้ทุกตัว ออกจากห้องประชุมให้หมด
“ไม่มีเก้าอี้ แบบนี้จะให้นั่งพื้นหรือ?”
ไม่ใช่นั่งพื้น แต่เป็นการยืนประชุมครับ
ทุกคนยืน โดยวางเอกสารบนโต๊ะที่มีความสูงอยู่ระหว่างพุงกับหน้าอก

เมื่อต้องยืน คนที่เคยนั่งหลับนั่งสัปหงกก็ทำไม่ได้
เมื่อเมื่อยมาก ก็รีบพูดให้ตรงประเด็น ไม่ยืดเยื้อ
เมื่อกลัวจะเมื่อย ก็เตรียมข้อมูลมาอย่างดี นำเสนอเฉพาะในเรื่องสำคัญ

คุณฮิซาชิได้ไอเดียนี้ จากงานวิจัยของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งที่ทำร่วมกับ NASA ศึกษาเรื่องการคิดไอเดีย ว่าระหว่างการนั่งกับการยืน ท่าไหนคิดไอเดียได้มากกว่ากัน
ปรากฎว่า คิดได้พอๆกัน แต่การยืนทำให้คิดได้เร็วกว่า 30%
และเมื่อเอามาใช้ ก็ได้ผลเกินคาดครับ ลดเวลาการประชุมได้ตั้งเยอะ การประชุมผู้บริหารจากที่เคยใช้เวลา 2 วัน เหลือเพียงครึ่งวัน การประชุมอื่นๆก็ลดลงด้วย
นอกจากนั้น การยืนประชุม ยังทำให้พนักงานทุกระดับแลกเปลี่ยนข้อมูลกันได้มากขึ้น เพราะที่ไหนๆในออฟฟิศก็ประชุมได้ ไม่ต้องจองห้อง ไม่ต้องรอคิวห้องว่าง

“ไอ้หยา ถ้าผมไปเสนอสินค้าให้บริษัทนี้ ก็ต้องซ้อมยืนเป็นชั่วโมงสิ”
ไม่ต้องห่วงครับ เพราะหากเป็นการประชุมร่วมกับคนภายนอก ก็จัดการเอา ‘ขาต่อ’ ออก แล้วเอาเก้าอี้กลับมาวางในห้องประชุม

การทำงาน สามารถแบ่งการพูดคุย ออกเป็น 3 ส่วนด้วยกัน
อย่างแรก คือ คุยกันเอง
...ประชุมวางแผน ประชุมแก้ปัญหา ประชุมตามงาน สั่งการลูกน้อง
อย่างที่สอง คือ คุยกับคู่ค้า
...ประชุมวางแผน คิดโปรเจคร่วมกัน ต่อรองราคาว่าจ้าง คัดเลือกสินค้าเตรียมขาย
อย่างที่สาม คือ คุยกับลูกค้า
...ประชุมรับฟังข้อเสนอสินค้าใหม่ หรือบริการใหม่
...พูดคุยทักทาย ขณะขายสินค้าที่หน้าร้าน
…สำรวจตรวจเช็ค ว่าชอบบริการหรือไม่ อาจจะถามเอง เดินสังเกตเอง หรือจ้างมืออาชีพทำแทน

การพูดคุยกันเอง เหมือนเตรียมงานหลังบ้านให้มีความพร้อม ป้องกันข้อผิดพลาดในกระบวนการทำงานทุกขั้นตอน การคุยกับคู่ค้าเป็นการสรรหาโอกาสใหม่ๆ ส่วนการคุยกับลูกค้าก็เพื่อหาโอกาสขายให้มากขึ้น
ดังนั้น หากเปรียบเทียบการ คุยกันเอง-คุยกับคู่ค้า-คุยกับลูกค้า กับกีฬาฟุตบอล ก็เหมือนกับ กองหลัง-กองกลาง-กองหน้า
ทีมจะมีโอกาสชนะ นอกจากกองหลังแน่น ต้องมีกองกลางดี และที่สำคัญต้องหาโอกาสยิงประตูให้เยอะ นั่นแปลว่า ไม่ควรใช้เวลานานอยู่ในพื้นที่ตัวเอง แต่ควรพาลูกบอลเข้าไปทำเกมในฝั่งตรงข้าม
ดังนั้น หากเจอปัญหา
…ลูกค้าร้องเรียน
…ยอดขายไม่กระเตื้อง
…คู่แข่งแย่งส่วนแบ่งได้อีกแล้ว
การนั่งประชุมนานๆ ไม่สามารถแก้ปัญหานี้ได้ ต้องไปสัมผัสของจริง

“ไปดูของจริง สถานที่จริง ใครๆก็รู้ ตำราก็เขียนไว้เยอะแยะ”
ใช่ครับ ที่ผ่านมาใครๆก็รู้ แต่ไม่ได้ทำ เพราะติดที่ว่า ‘ไม่ว่าง มีประชุม’
การเอาเก้าอี้ออกจากห้องประชุม เป็นเทคนิคลดเวลาการประชุม ซึ่งก็คือลดเวลาการครองบอลในฝั่งตัวเอง เพื่อให้ทีมมีเวลา พาบอลบุกขึ้นไปทำประตูมากขึ้น
นี่แหละครับ เทคนิคเปลี่ยนเก้าอี้เป็นประตู

ซื้อบ่อย กับ ซื้อเยอะ

2011-05-21T03:00:00.001-07:00

ถ้ามีลูกค้าอยู่ 2 ประเภทให้เลือกระหว่าง
"ข้อ ก. นานๆมาซื้อของที แต่ซื้อเยอะ หิ้วของจนตัวเอียง"
กับอีกแบบหนึ่ง "ข้อ ข. มาซื้อบ่อย มาเกือบทุกวัน แต่ซื้อกะปริดกะปรอย ไม่ค่อยเต็มถุง"

เจอแบบนี้ ก็คงตัวสินใจยากเหมือนกัน จะ ก. หรือ ข. ดี
เป็นผมจะเลือก "ข้อ ค. ถูกทุกข้อ"
เอาทั้งแบบ 'มาซื้อบ่อย' และ 'ซื้อเยอะ' ด้วย

คำตอบแบบขี้โกงของผม ไม่มีให้เลือกง่ายๆในวงการธุรกิจหรอก แต่มันก็ไม่เกินความสามารถของผู้ค้าปลีกยุคนี้

แต่ละปี ผู้ค้าปลีกจะจัดรายการพิเศษ ปีละ 2-3 ครั้ง
รายการที่ว่าก็คือ เมื่อซื้อของครบจำนวนหนึ่ง ก็จะได้รับคูปองพิเศษ เป็นส่วนลดในการซื้อครั้งต่อไป หลายท่านคงเหมือนผม เวลาลู้นหยิบคูปองในกล่อง เปิดมาเป็นส่วนลด 20% ก็ดีใจใหญ่ หารู้ไม่ ว่าหลวมตัวถูกหลอกให้ซื้อของเพิ่มอีกแล้ว เพราะไอ้ที่ลดนะ มันไม่ใช่คราวนี้ แต่เป็นคราวหน้า

เบื้องหลังของการตั้งเกณฑ์ว่า จะแจกคูปองให้ ก็ต่อเมื่อลูกค้าช้อปครบกี่บาทดี ไม่ใช่เป็นตัวเลขในอากาศนะครับ
ทุกอย่างมีที่มาที่ไป ร้านค้าจะดูจากข้อมูลว่า โดยเฉลี่ยแล้ว ลูกค้าจ่ายตังค์ครั้งละกี่บาท จากนั้นก็มาตั้งเกณฑ์ว่าอยากให้ลูกค้าจ่ายตั้งค์ครั้งละเท่าไร ซึ่งเกณฑ์นี้ต้องสมเหตุสมผลด้วย ถ้าสูงไปแคมเปญนี้อาจล่มได้
ถ้าดูข้อมูลแล้วเห็นว่า ลูกค้ามาซื้อเฉลี่ยครั้งละ 440 บาท แต่เราอยากให้ลูกค้าควักเงินออกจากกระเป๋ามากกว่านี้
แคมเปญนี้จึงออกมาว่า ถ้าช้อปครบ 500 บาท จะได้รับคูปองส่วนลด

ในขณะที่ร้านค้าขนาดเล็ก ยอดซื้อต่อครั้งไม่กี่สิบบาท การทำคูปองส่วนลด คิดเป็นเปอร์เซ็นต์ คงจะสร้างความปวดหัวให้ลูกค้า และพนักงานขาย ร้านค้าที่ประยุกต์ใช้ไอเดียนี้ได้อย่างสุดยอด ก็คือ การแปลงส่วนลดเป็นสแตมป์ แถมให้มีมูลค่าเป็นเงิน สีและขนาดของสแตมป์ก็คล้ายเหรียญบาท ง่ายต่อการเก็บ แคมเปญนี้ ถือว่าประสบความสำเร็จเป็นอย่างดี ไม่อย่างนั้นคงไม่จัดต่อเนื่องเป็นปีที่ 7 แล้ว เกณฑ์แจกสแตมป์ แตกต่างกันไปในแต่ละปี บางปี 40 บาท แต่ปีนี้ 30 บาท

ด้วยความอยากได้สแตมป์ ผมมักหยิบสินค้าเล็กๆน้อยๆเพิ่ม เพื่อให้ครบ 30 หรือ 60 บาท อย่างที่น้องแคชเชียร์แนะนำ และเมื่อมีสแตมป์เยอะ ผมก็ต้องกลับไปซื้ออีก เพื่อจะได้ใช้สแตมป์

เรียกว่า นอกจากจะทำให้ซื้อเยอะขึ้นแล้ว ยังทำให้มาซื้อบ่อยด้วย แหม่! ตรงกับคำตอบข้อ ค. ที่ผมเลือกไว้เลย

นอกจากนี้เจ้าแสตมป์ ยังทำให้ครอบครัวอบอุ่น สังคมสุขสันต์ อย่างเพื่อนผม กลายเป็นคนดี คนขยันขึ้นมาทันตาเห็น เวลาจะไปซื้อของแต่ละที ก็ตระเวณรับออร์เดอร์จากเพื่อนๆ “มีใครเอาอะไรมั๊ย คร้าบบบบบ”
ยิ่งถามเยอะ วอลุ่มซื้อเยอะ ก็ได้สแตมป์แยะด้วย

ที่เด็ดกว่านั้นคือ บางทีผมยังใช้แสตมป์จ่ายหนี้เพื่อนได้เลย นี่ขนาดไม่ได้เขียนว่าสามารถชำระหนี้ตามกฎหมายเหมือนในแบงค์นะเนี่ย

ยกกระชับมุมปาก

2007-07-05T00:11:00.000-07:00

หลายคนเมื่อเจอปัญหา ก็รีบกระโดดไปตะลุมบอนทันที
แต่พอกอดรัดฟัดเหวี่ยงไประยะหนึ่ง ก็เกิดอาการ "เฮ้ย! ทำไมยิ่งแก้ยิ่งวุ่นว่ะ"

บางทีแก้ปัญหาหนึ่งได้ ก็มีปัญหาใหม่ตามมา
บางครั้ง ปัญหาเดิมยังไม่หมด ปัญหาใหม่ก็เพิ่มอีกแล้ว

สาเหตุที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ ผมว่าอยู่ที่การเริ่มต้นครับ

ผมเห็นด้วยกับคำพูดที่ว่า "เริ่มต้นได้ดี มีชัยไปกว่าครึ่ง"
แต่อยากขยายความคำว่า 'ดี' นิดหน่อยครับ
ดีในที่นี้ หมายถึง 'เข้าใจถูก และ เข้าถึงใจ'

"แล้วไอ้ถูกๆถึงๆนี่มันเป็นอย่างไรล่ะ"

ขออธิบายคำว่า เข้าใจถูก ก่อนก็แล้วกันครับ
ลองดูภาพหญิงสาวคนนี้สิครับ ว่าเธอ 'ท้อง' หรือ 'อ้วน'?
ผมไม่มีแผ่นป้ายหรือคำใบ้ให้หรอกครับ มีรูปอย่างเดียวแค่นี้แหละ

การดูรูปเพียงอย่างเดียว สามารถได้คำตอบทั้งสองแบบ
หากสรุปความว่า เธอท้อง ก็ต้องให้เธอพักผ่อนมากๆ หาอาหารดีๆมาบำรุง
ตรงกันข้ามถ้าสรุปว่าเธออ้วน การมีพุงหน่อยๆแบบนี้ ต้องรีบออกกำลังโดยด่วน และลดอาหารบางอย่างด้วย

ในเมื่อความจริงมีเพียงคำตอบเดียว นั่นแปลว่า อีกหนึ่งคำตอบจะผิดทันที

คิดดูสิครับ ถ้าสรุปว่าเธออ้วน ทั้งที่จริงๆแล้วเธอกำลังตั้งท้อง
แล้วจับเธอไปเข้าคอร์สฟิตเนส ก็จบกันนะสิ!

เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นบ่อยๆในชีวิตจริงนะครับ
ขนาด 'รูปภาพ' นิ่งๆแบบนี้ยังมีบทสรุปได้สองแบบ
แล้วนับประสาอะไรกับ 'คำพูด' ที่เมื่อนำมาเล่าต่อ ย่อมมีโอกาสผิดเพี้ยน และนั่น 'การเข้าใจถูก' จึงมีโอกาสเข้าใจผิด

แต่ถึงกระนั้น ก็ยังพอมีวิธีช่วยลดความคลาดเคลื่อนตรงนี้ได้ นั่นเป็นการ 'เข้าถึงใจ' ครับ
แปลว่า เมื่อเจอปัญหา ให้ใช้ใจมอง ก่อนสมองจะทำงาน

โดยธรรมชาติ ถ้าอารมณ์ดี ไม่เครียด ไม่กดดัน คนเราจะทำงานได้ดีหรือตัดสินใจอะไรก็ง่าย จริงไหมครับ
แต่ถ้าเครียดหรือหงุดหงิด งานง่ายๆก็กลายเป็นงานช้างขึ้นมาทันที

แต่โดยธรรมชาติอีกเหมือนกัน เมื่อเจอปัญหา เราก็จะเครียดก่อน
ดังนั้น ต้องหาวิธีฝืนธรรมชาติ เพื่อให้ 'ใจ' รับรู้ก่อน 'สมอง'

"มันมีวิธีนี้ด้วยหรือ?"

ของแบบนี้ต้องพิสูจน์ครับ
รับรอง ถ้าไม่ได้ผลยินดีคืนเงิน
แต่ในเมื่อผมไม่ได้ขาย ก็ไม่ต้องจ่ายคืนอะไรนี่
... วิธีของผม เรียกว่า ยกกระชับมุมปากครับ
เมื่อเจอปัญหาอย่าเพิ่งใช้สมองทันที
ให้ใช้ มุมปาก ก่อนครับ
ค่อยๆ ยกกระชับมุมปากทั้งสองข้างขึ้นพร้อมๆกัน
จากนั้น เราจะอารมณ์ดีโดยไม่รู้ตัว จากนั้น มุมที่มองปัญหาจะเปลี่ยนไป และทำให้เรา 'เข้าใจถูก' ได้มากขึ้น

ครีมยกกระชับใบหน้า อาจทำให้ดูอ่อนวัย
แต่ถ้ายกกระชับมุมปากได้ จะทำให้เราอารมณ์ดี
ลองดูสิครับ!

ขายโฆษณาวันละตัว

2007-04-19T06:59:00.000-07:00

และแล้วผมก็แพ้อีกครั้ง ไม่ใช่เรื่องลิเวอร์พูลหรอกนะครับ เพราะการเสมอเชลซี 4-4 เป็นอะไรที่ดีที่สุดแล้ว
แม้ปีนี้จะมีโอกาสจบฤดูกาลด้วยมือเปล่า แต่ปีหน้า เอาจริงแน่!
(แหะๆ โม้มาหลายปี เอาจริงทุกปี)

“แพ้” ของผมในครั้งนี้ คือความเสียหายของประเทศชาติครับ
ใครจะชนะไม่รู้ แต่ทุกครั้งที่มีการสู้กันด้วยกำลัง สุดท้ายก็มีแต่ความเสียหาย
(ตอนนี้เหลือเสื้อใส่ได้ไม่กี่สีแล้ว)

เศรษฐกิจและการเมือง ทั้งหลายทั้งปวง จะส่งผลกระทบต่อ ‘กับข้าวในจาน’ ของทุกคนอย่างแน่นอน จะช้าหรือเร็วแค่นั้นเอง
พิษเศรษฐกิจทำให้ในต่างประเทศ รายการทีวีจำพวก ‘กินอยู่อย่างประหยัด’ ‘ใช้จ่ายอย่างประหยัด’ กำลังได้รับความนิยมเยอะทีเดียว

นอกจากประหยัดรายจ่ายแล้ว การหารายได้เพิ่มก็เป็นสิ่งที่ต้องทำ
แต่จะหาตังค์เพิ่มจากไหนหละ ไอดงไอเดียก็ไม่มี
ไม่เหมือน Mr.Jason (ออกเสียงแบบไทยแท้ได้ว่า “นายจะสั้น”) ที่แกมีวิธีขายตัวแบบเจ๋งๆ
ขายตัวจริงๆครับ! แต่ไม่ได้ไปนอนกับใครที่ไหนนะ
วิธีการของแก ก็คือ แกขายพื้นที่โฆษณาบนหน้าอก
เออ.. เรียกว่า ‘ขายหน้าอก’ พอจะได้ไหมนี่?

ชักจะเลยเถิด เข้าเรื่องดีกว่า คือว่า… แกทำเสื้อยืดใส่วันละตัว ไม่ซ้ำกัน โดยเปิดรับโฆษณามาแปะที่หน้าอกเสื้อ
แคมเปญของแก ประเดิมเมื่อปีใหม่ที่ผ่าน ตั้งราคาแบบ Early bird คือ ซื้อก่อนได้ราคาถูกกว่า
วันที่ 1 มกรา แกตั้งราคา 1 ดอลลาร์ สำหรับสปอนเซอร์ที่จะแปะบนอกเสื้อ
วันที่ 2 มกรา ราคาจะเพิ่มเป็น 2 ดอลลาร์
ราคาจะเพิ่มทุกวัน ไปจนถึงวันที่ 31 ธันวาคมปีนี้ ราคาจะเพิ่มเป็น 365 ดอลลาร์ต่อวัน

ในแต่ละวัน ก็จะเอาภาพถ่ายและวีดีโอ อัพโหลดขึ้นเวบ iwearyourshirt.com เพื่อแสดงว่า แกได้เอาโฆษณาไปโชว์ที่ไหนบ้าง

ไอเดียแบบนี้ คุณคิดว่าขายได้ไหม?
คำตอบคือ
January, February, March, April, May, June, July, August and September are SOLD OUT!
ตอนนี้มีเหลือให้ลงโฆษณาอีก 3 เดือนเท่านั้น
ใครเก่งคณิตศาสตร์ ช่วยคำนวณหน่อยครับว่า นายคนนี้รับเงินไปแล้วเท่าไร

แต่จะว่าไป ในเมืองไทยก็มีขายโฆษณาบนหน้าอกเสื้อเหมือนกันนะครับ
เขาคิดราคาเหมาต่อครั้ง จะกี่ร้อยกี่พันก็ตกลงกันไปเป็นครั้งๆ
แต่มีเงื่อนไขว่า ต้องไปทำเนียบ!!!

ร้านไม่ประจำ

2007-04-17T07:01:00.000-07:00

มีหลายคู่ที่ถนัดงานคนละแบบ หรือมาจากคนละอาชีพ แล้วมาทำธุรกิจร่วมกัน กลายเป็นธุรกิจแปลกใหม่ที่ประสบความสำเร็จอย่างดี แต่ก็นึกไม่ถึงว่าเมื่อ “Chef” กับ “กวี” จับมือกันแล้วจะได้ภัตตาคารที่ Cool สุดๆ

ไอเดียนี้เกิดจาก 2 พี่น้อง Joe และ Jeremy ที่มีดีคนละแบบ เปิดร้านอาหารชื่อ The Ghetto Gourmet ที่ให้ทั้งอาหารอร่อย งานศิลปะชิ้นเลิศ และมิตรภาพใหม่ของคนมาร่วมทานอาหาร ร้านนี้ไม่มีร้านเป็นหลักเป็นแหล่งครับ แต่จะย้ายสถานที่ไปเรื่อยๆ เป็น Roaming Restaurant ลูกค้าที่ต้องการที่จะมาทานอาหารของ The Ghetto Gourmet ต้องรอการแจ้งทาง email ว่าจะมีการจัดอีกครั้งที่ไหน เมื่อไหร่ ใครอยากทาน ก็มากรอก email ทิ้งไว้

การจัดงานจะย้านสถานทีไปเรื่อย มีทั้งสวนกลางแจ้ง ร้านขนาดใหญ่ หรือบ้านของใครสักคน
โดยนอกจากจะมีอาหารอร่อยแล้ว ยังมีการแสดงดนตรี เดี่ยวไมโครโฟน งานแสดงภาพถ่าย หรืองานศิลปะอย่างอื่น หมุนเวียนเปลี่ยนไปตามแต่ละโอกาสและสถานที่ เรียกว่า อารมณ์ศิลปินสุดๆ แถมสัญลักษณ์ร้านเป็นรูปหัวกระโหลกใส่หมวกพ่อครัว โดนมีช้อนกับส้อมไขว้แทนดาบกับปืน ก็เป็นเครื่องหมายยืนยันความติสท์ ได้เป็นอย่างดี

ฟังดูเหมือนกับศิลปินเดินสายทัวร์คอนเสิร์ตเลย โดยมีมิตรรักแฟนอาหาร ตามมาให้กำลังใจ สนนราคาราวๆ คนละ 40 ดอลลาร์ ก็จัดว่าไม่แพงนัก